We did it, George, we made it! We're saved!

While George and his Thai friend Tutembe were celebrating their escape with cries of joy, they were also wondering why Tutembe had a Zimbabwean name although he was Thai. But their puzzlement did not last long. A plane flying high above them was carrying piranhas to the house of a rich villain, who was redecorating his house after coming up with a new plan to conquer the world. Due to a malfunction in the cargo door, one of the water tanks full of piranhas fell on the floor, shattered and let the piranhas out to open sky. 150 piranhas were falling towards George and Tutembe from 10,000 feet. The piranhas had realized that they would hit the ground and lose their lives before even having a chance to drown in the absence of water, their only wish was to enjoy a last meal in their last three seconds. When they noticed the two men approaching them from below with terminal velocity, the eyes of many piranhas were filled with tears, in awe of this miracle they regained the faith they had lost. Before crashing to the ground and scattering away as a thousand bloody pieces, each of them opened their mouth and thankfully took a juicy, delicious bite. What's left of George and Tutembe were two half-eaten skeletons lying in a pool of blasted fish chunks. The Mexican police could never solve the case.

Typewriter with a Thousand Ages

I had just put my feet up on the desk, enjoying the lovely afternoon when Munir rushed in. He said that if I typed fast enough on the typewriter we could cause a tear in the space-time fabric and travel to the Age of Dinosaurs. Naturally I did not believe him. I told him he was talking nonsense, to be able to tear space-time we would have to type at speeds close to the speed of light, a typewriter was not suited for this, I could have believed maybe just a little if he was talking about a computer keyboard, but the only place we could go with a typewriter was an insane asylum, besides there was no such thing as an Age of Dinosaurs. He didn't listen to me. Jurassic period, Age of Dinosaurs, what's the difference, he said. Admit that you're excited, he said. I don't know if it would work with a keyboard but Leyla just left using a typewriter, he said. I don't know about you, but I'm going as well, don't come if you're not curious, he said. All this confused me. I must admit I was intrigued. For a moment I disregarded all logical weaknesses in the plan and was overcome with excitement at the chance of seeing dinosaurs. All right, you bastard, I said, let's go.

And I started to type as fast aas pssible on my lapytop. Ik wasn;t paying attentipon to what I was writing. I didn't correct my mistakedsa, Iasn't even looking at the keyhs or the screwen. Evwerythong had stpped andI wads pounding the keys lik there was no tomorrww. My figerss were dansing onteh kerys l;ike wokrer beessk. AS my speed incrwreasee I startewsd loosin g coimntrol. I csoudslldn;;t wevween asregdh s abnsdnakjls dlfkjsh ;fhfu ueia fasdjf. Mfy asdiuf iluhlkjs hkljsah teh sdfagkuy slkjdfh em asdkfjhikfasdjgfd. oHC myh fggoewrd sdaf agldaf TAfdsadofhsakıs.,auyefgeSSkdZs.f

I slwoed dwon as I snnezed beqacasue of the draft coming frpm thw open window. The words I typed started becoming meaningful again. As I was wiping my nose I realized with terror that the draft was not coming from the window. I was sitting on my office chair, with the laptop on my lap, in the middle of a vast savanna. I turned to look at Munir, he was right next to me, he wasn't aware of the situation yet, his fingers were still galloping on his typewriter with his eyes closed tight. But what really worried me a little more was the image of an Allosaurus Medius running at us with full speed from the background of this Munir with Typewriter. I grabbed the arms of my chair and pushed myself back with my feet. As the Allosaurus Medius swallowed Munir in two and a half pieces, I was moving away like the wind, using my experiences from playing chair-train and jackass with others in the office corridors. The dinosaur, finished with Munir much faster than I hoped for, started coming towards me. I could see it approaching since I was pushing myself back on the chair; the distance between us was disappearing quickly. There was a narrow cave entrance to my back, about 50 yards ahead, that was my last hope. I stepped on the gas with a stupid, desperate look on my face. In a minute I would be able to practically give the Allosaurus a dental examination, but the cave was also only a few feet away now. Just as I was starting to think that I could make it, one of the casters hit a stone and I fell down spectacularly, complete with a weird half-sommersault. I jumped up immediately, grabbed the laptop that amazingly stayed on my lap during the fall, and started sprinting to the cave. It was impossible to reach in time, I knew I was going to die. Yet strangely, I didn't feel that expected bite on my shoulder. I threw myself into the safety of the cave, turned around and watched the dinosaur trying to eat the chair.

Inside I took my laptop out of stand-by and started hitting the keys like mad, I typed faster and faster until I couldn't see my fingers but nothing happened. I had left the Caps-Lock on. Unfortunately I didn't have time to turn it off and try again, the battery of the laptop died. I cursed fervently, thinking of the times I left the laptop plugged in when the battery was full, and started to plan the future. I had two choices. Either I would hide here for days and starve to death, or I would learn to survive in the Age of Dinosaurs. I confidently made up my mind. I would not give up. I would prove that mankind is the supreme animal with this colossal brain. I would survive. Regrettably three days later I was eaten by a Velociraptor Mongoliensis as I was looking for food and my quest to demonstrate the superiority of our species was hindered, much to my disappointment.

Trouble at the Core of Madness

September 2009, 2:27 am. Tiny scientists are exploring the depths of my brain. The expedition is going well, the drill gears need attention only twice so far, and the Engineer doesn't encounter any problems when he steps outside the ship to fix them. At 2:32 am, they hit a packet near the hippocampus. There is a sudden flash when the drill touches a smooth gray patch. They all gasp. In the crammed cockpit of the brainship the crew look at each other with terror. Nothing happens. The Brainavigator breaks the silence: "Phew, that was a close one." And with a terrible bang, Istanbul explodes all over the place, wiping out everything. The wall over my bed is painted with pieces of my brain and passenger ships from Bosphorus. A small Taksim spins on my desk for five minutes, before coming to a halt and slowly spreading. Haydarpaşa is dripping from the ceiling fan.

The detective that walks into this messy scene the next day mumbles a curse. My room smells like fried fish sandwiches of Eminönü. Officers are taking photographs and collecting pieces of seagulls for evidence. The detective sighs. He misses Liverpool. "Clean it up," he says. "There is nothing to solve here."

They clean everything, but miss a spot deep within my closet. The tenant after me swears that she hears crowds of people and shouting merchants at night, but the landlord assures her that there are no markets within 10 miles during the day, let alone at night.

Bir Kuantum Trajedisi

Yiyordum ıspanaklı börekleri kıtır kıtır
Göbek atarak ormanın ortasında
Takıldı bir motorsikletçi peri dişimin arasına
"Kurtar beni buradan, Harley Davidson aşkına!"

Deri çizmeleri görünce gönlüm hopladı
Davrandım kürdanıma, kaldırdım en yukarı
Çığırınca "Gölgelerin gücü adına!",
Çarptı yıldırımlar kudretli kürdanıma

O halde taktım kürdanı dişimin kovuğuna,
Bastım parmaklarımın gazına
Kürdan azıcık poposuna battı,
Ama seksi periyi bir hamlede kurtardı.

"Poponuz çok güzel peri hanım, kusura bakmayın"
"Sizin de kürdanınız fena diil, niçin kusura bakayım"
O anda anladık ki sevişmek kaçınılmazdı
Fakat beden farkı da inanılmazdı

40 gün 40 gece durmadan düşündük
Nasıl olup da sevişecektik?
Sonunda parlak bir fikir beynimi kavurdu
Cevap kuantum fiziğinde yatıyordu

Pipim aynı zamanda hem pipi hem dalgaydı
"Hem de ne dalga": peri anlamıştı
"Dalgaboyu maşallah benim boyumu aştı"
Biraz hesapla pipim perime kavuşacaktı

Heisenberg belirsizlik ilkesine göre
hem yer hem momentumu kesin bilmek imkansızdı
pipimin momentumu belli olursa
nerede olduğu olasılıklara kalacaktı

Pipim son hız periye yaklaşırken
Momentumunu süper kesin ölçecektik
Tam o anda yeri belirsizleşen pipimi
%30 ihtimalle tatlı perimin içinde bulacaktık

Teybe Marvin Gaye koyduk, yüzlerce mum yaktık
Nihayet sevişmeye hazırdık
Gerildim, gerildim, metrelerce gerildim
Kavuşmanın heyecanıyla titriyordu ellerim

Başladım pipim önde minik sevgilime koşmaya
Ulaştım inanılmaz hızlara
Birden peri zevkle bağırdı: "Saatte 88 mil!"
Fakat pipim durmadı orada

Hesaplarda bir hata yapmıştım
Katil pipimle periyi parçalamıştım
Allah Heisenberg'in belasını versindi
Perimin mezarı başında ağlıyorum şimdi

electroclash'e dönüş

bir pazartesi sabahı kalkıyorum. iki ufak dana boyutlarındaki kablosuz kulaklıklarımı takıyorum. the rapture'ın melankolik olio'sunu çalmaya başlıyorum. yüzümü yıkamaya banyoya gidiyorum. kapıdan geçerken popomu sağa ve sola sallamak şeklinde dansa başlıyorum. dansederken yüzüme suyu çarpıyorum kulaklıklar cazırdıyor. tekrar su çarpıyorum kıvılcımlar çıkıyor. tekrar çarpıyorum peyote'deyim. allaeeh, dansediyorum. köşede torbacı hamam böceğini görüyorum. kapşonunu başına çekmiş, antenleri görünmüyor. müziğin ritmiyle o da salınıyor. yanına yaklaşıyorum, "meme var mı meme?" diyorum. "var abi, elimde şahane memeler var, fransa'dan gelme bunlar, yumuşacık." "8 tane versene," diyorum, cebinden çıkardığı kutudan sekiz meme hapını elime sayıyor. sıcacık memelerden ikisini yutuyorum, of nefisler. popom sonsuzlukta sabit, evren kendini nabız ritmiyle bir sağa bir sola atıyor. vücudum zevkten kasılıyor, dansediyorum, fena oluyorum. memeyi biraz fazla kaçırmışım. bayılacak gibiyim, kendime geleyim diye yüzüme su çarpıyorlar evde banyomdayım. kulağımda kulaklıklar, lavabonun önünde deliler gibi dansediyorum. yüzümü yıkıyorum, su çarpıyorum peyote'deyim. "abi iyi misin?" diyorlar. "şahaneyim." açılıyorlar. freezepop çalıyor, moonwalk yapıyorum. chicks on speed çalıyor, robot yapıyorum. peaches çalıyor, coşuyorum, break dans yapıyorum. bana yer açıyolar, etrafımı sarıyorlar. felix da housecat çalıyor, patlıyorum, tony manero yapıyorum, bana eşlik ediyorlar. ladytron çalıyor, hep beraber macarena yapıyoruz, herkesi yönetiyorum. muhteşem dansediyorum, alkışlıyorlar, dans kralı oluyorum. şampanya patlatıyorlar, her tarafıma püskürtüyorlar, yüzüme tutuyorlar banyomdayım. manyak gibi dansediyorum, nefes nefeseyim. kulaklığın pili bitiyor. giyinip metroya biniyorum, işe gidiyorum. işte patron ve çalışanlar beni bekliyor. herkes ayakta, bana bakıyor. kimseden ses çıkmıyor. tık yok. "ne oldu ya?" diyorum. tık yok. gerilmeye başlıyorum. birdenbire, bütün bilgisayarların hoparlörlerinden bangır bangır fischerspooner giriyor. hep beraber dansetmeye başlıyoruz. allaaaeh, just, let, gooo, leeeeeet it goooo, just,
leeet it gooooooo.

galatasaray'ın acı dolu gerçek hikayesi

frrmacklar mahallede kan ter içinde top oynuyorlardı. frrmack topu müthiş ustaca oyuna sokuyor, orta sahanın dinamosu gibi görev yapıyordu. ayaklarına biraz büyükçe gelen topu kıvrak bilekleriyle adeta dansettiriyor, çalım üzerine çalım atıp ortaya kesiyordu, ama takımda yeterince iyi bir forvet yoktu ki. o yüzden 36-32 yeniliyorlardı.

derken top taca doğru yuvarlandı. küçük bir ayak topun üzerine bastı. bu gelen cimbomlu fatmaydı. hemen kazma mehmet'i itirazlarına rağmen oyundan çıkarıp cimbomlu fatma'yı aldılar. goller ardı ardına yağıyordu, frrrmack ortalıyor, cimbomlu fatma çakıyordu, geriden gelen takım 44 - 39 öne geçmişti. cimbomlu fatma frrmack'a yaklaştı ve frrmack'ın babasının pazardan tamı tamına 15 liraya aldığı parlak çubuklu 10 numara galatasaray formasını gösterip "forman çok güzelmiş" dedi. frrmack sevinmişti, çok teşekkür etti. o sırada oyunu seyreden küçük fatih terim cimbomlu fatma'ya vurulmuştu, frrmack'ı deliler gibi kıskandı. o gün, efsanevi bir nefretin tohumları ekildi.

büyüdüklerinde, fatih galatasaray'ın teknik direktörü olmuştu. evliydi ama hala cimbomlu fatma'ya tutkundu. cimbomlu fatma futbol takımında oynayabilmek için hakan şükür takma adıyla erkek rolü yapıyor, gol kralı oluyor, rekordan rekora koşuyordu. erkeksi fiziği sayesinde kimsede şüphe uyandırmıyordu. frrmack galatasaray'ın altyapısında kendini iyice geliştirmiş, adeta bir maradona olmuştu. fakat fatih kıskançlığın acı hiddetiyle frrmack'ın önünü kesiyor, onu bir türlü takıma almıyordu. arada bir altyapı antrenmanlarını seyreden başka takımların gözcüleri gözlerine inanamıyor, frrmack'a müthiş teklifler yağdırıyordu, fakat frrmack gönlünü takıma fena kaptırmıştı, galatasaray'dan başka takımda oynamak istemiyordu. fatih cimbomlu fatma'ya, cimbomlu fatma frrmack'a, frrmack galatasaray'a aşıktı.

gheorge hagi barcelona'dan transfer edildiğinde 31 yaşındaydı, ne koşacak hali, ne de yeteneği kalmıştı. performansının düşüklüğünü gören yöneticiler tırnaklarını yiyor, kara kara onca parayı nasıl boşa harcadıkları düşünüyorlardı. frrmack'ın yüreği kan ağlıyordu. takım için her şeyi yapmaya hazırdı. böylece, karanlık ve soğuk bir perşembe gecesi, elinde hagi'nin bir fotoğrafıyla, kendini laleli'de bir deponun kapısında buldu. içeride lisansından olmuş sarhoş bir estetik cerrah, kanlı önlüğü ve ikinci el neşterleriyle onu bekliyordu.

gerçek hagi karşısında frrmack'ın yeni halini gördüğünde az kalsın bayılıyordu. frrmack'ın planını önce derhal reddetti, fakat evinin arka bahçesinde yaptıkları bire bir maçta hasmının kaabiliyetlerine şahit olunca fikrini değiştirdi. ne de olsa iş yapmadan aynı parayı alacak, efsanesi de büyüyerek devam edecekti.

1996 yılında frrmack, galatasaray taraftarının karşısına ilk kez çıktı. formasında hagi yazıyordu. ameliyat o kadar başarılı olmuştu ki fatih bile frrmack'ı asıl hagi zannediyordu, gazabının odağı frrmack ortadan kaybolmuştu, fatih bir parça olsun huzur buldu. frrmack muhteşem yetenekleri ile galatasaray'ı dört lig şampiyonluğuna, iki türkiye kupasına ve sonunda 2000 yılında uefa kupasına taşıdı. ali sami yen "i love you hagi" sesleriyle inliyor, herkes bir ağızdan "dağ başını duman almış" şarkısını söylüyordu. ümit aktan ağlamak istiyor, kendini tutmuyor ağlıyordu. frrmack türk futbolunu yeni seviyelere taşıyordu.










uefa kupasını türkiye'ye getirdikleri gece, bütün takım sarhoşken, frrmack tedbiri elden bıraktı ve farkında olmaksızın başparmağıyla kulak memesini kaşıdı. bu eskiden beri yapageldiği bir tikti, cimbomlu fatma bunu görür görmez sevdiği adamı tanıdı. dört yıldır kayıp sandığı frrmack'ın bunca zaman yanıbaşında olduğunu anlamak fatma'yı sarstı. çocukluklarından beri aşkı her geçen yıl kuvvetlenmiş, fakat duygularını ifade etmekten hep çekinmişti. sonra birdenbire frrmack ortadan yokolunca, şansını tamamen yitirdiğini düşünmüştü. onu bir daha kaybedemezdi. frrmack'ı kolundan tuttuğu gibi bir köşeye çekti. "frrmack" dedi. frrmack deli gözlerle fatma'ya baktı. "kim olduğunu biliyorum. seni hep sevdim. hep seveceğim. attığım bütün golleri senin için attım. dilersen futbolu bırakır, dilersen sana bir de şampiyonlar ligi kupası kazanırım. seninle olmak, senin olmak istiyorum. bırak hayatımın sonuna dek kendimi sana vereyim." frrmack için cimbomlu fatma çok sevdiği bir arkadaştı, ama kalbinin baş köşesinde galatasaray'dan başkasına yer yoktu. ayrıca ne kadar çabalarsa çabalasın, kendinden ne kadar nefret ederse etsin, fatma'nın dış görünüşünden iğrenmemeyi başaramıyordu. çaresiz bakışlarla fatma'yı reddetti. cimbomlu fatma karşılıksız duyguları ortadayken frrmack'ın yanında kalmaya dayanamazdı. kısa süre sonra inter milan'ın teklifini kabul edip italya'ya gitti.

fatih o gece her zamanki gibi fatma'yı seyrediyordu, hagi sandığı frrmack'la konuşmasını, tepkilerini izlerken birdenbire o da uyandı. inanamıyordu. hayatının en büyük başarısını frrmack sayesinde kazanmıştı. dünyası başına yıkıldı. florya'nın boş sokaklarında haykırarak ağlıyor, intikam yeminleri ediyordu. üstelik birkaç gün sonra cimbomlu fatma'nın da gideceğini öğrendi. yıkılmış, bedbaht fatih de fatma'nın peşinde italya'ya sürüklendi, fiorentina'nın başına geçti.

frrmack bir sezon daha oynadı ama hakiki hagi, cimbomlu fatma hadisesinden sonra tedirgin olmaya başlamıştı, iki kişi gerçeği biliyordu, başkaları da öğrenebilirdi. yaşı da 36 olmuştu, insanlar şüphelenmeye başlayacaktı. bunun üzerine frrmack 2001 yılında çok sevdiği galatasaray'ı ve futbolu gözyaşları içinde terketti. gerçek hagi teknik direktörlüğü denerken, frrmack da kendini viskiye veriyor, gittikçe ruhunun karanlık derinliklerine doğru kayboluyordu.

italya'da ne fatma frrmacksız, ne de fatih fatmasız yapabildi. ikisi de eski mutluluklarını arayarak galatasaray'a döndüler. fakat hiçbir şey eskisi gibi değildi. fatih'in soyunma odasında cimbomlu fatma'ya yaptığı hamleler reddedildikçe iç bulantısı artıyor, gözü dönüyordu. takım kötü oynayınca bu biriken nefret patlıyor, herkes avaz avaz azarlanıyordu. oyuncular fatih'ten korkar oldular, sahada onları yönetecek bir frrmack da olmayınca pek bir şey yapamadılar.

cimbomlu fatma kendini islama ve futbola vererek frrmack'ı unutmaya çalışıyordu, fakat olmuyor, unutamıyordu. 2008'in sonunda, frrmack'ın beyoğlu'nda bir arka sokakta kendini vurduğu haberini alınca jübile bile yapmadan futbolu bıraktı. yönetimde yer alması için getirilen tekliflere rağmen, bir daha ne futbolla ilgili herhangi bir işte çalıştı ne de tek bir futbol maçı seyretti.

hayatı mahvolan fatih terim türkiye milli takımını çalıştırmaya başladı, çektiği acıyı odaklamayı öğrendi ve bu kez frrmacksız, tekrar nispeten başarılı olmayı başardı, fakat mutlu olamadı. cimbomlu fatma'nın peşinden koşmaktan asla vazgeçmedi. basın ne zaman hakan şükür'le ilgili bir soru sorsa, ona iltifatlar yağdırdı.

sesten hızlı giden mermi frrmack'ın kafatasını parçalayıp beynine girdiği anda, frrmack kendini o eski mahallede futbol oynarken buldu. üzerinde babasının pazardan tamı tamına 15 liraya aldığı parlak çubuklu 10 numara galatasaray forması vardı. topu müthiş ustaca oyuna sokuyor, orta sahanın dinamosu gibi görev yapıyordu. goller ardı ardına yağıyordu, frrrmack ortalıyor, cimbomlu fatma çakıyordu. küçük fatih toprak sahanın kenarından total futbol oynamalarını bağırıyor, ufak mahalle takımını 4-3-2-1 formatında ustaca yönetiyordu. maçı kazanan uefa kupasını alacaktı. sonsuza dek futbol oynayacak, sonsuza dek mutlu kalacaklardı.

a graceful world of kangaroos

eggs tumbling down a hill. kangaroos jumping down, descending from the hill, squashing the eggs in the process.

some of them slide. now it's kangaroos tumbling down a hill. monster trucks descending from the hill, squashing the kangaroos in the process.

none of them slide. they reach the bottom and continue to join a monster truck parade in St. Louis. it is a very successful parade. they raise awareness about monster trucks.

everybody starts buying monster trucks. all other cars get squashed. but traffic is a nightmare. scientists discover instant teleportation.
they market it as instant but it actually takes an hour to go 1000 miles. everybody sues. all teleportation companies go bankrupt. everybody is rich, but nobody can go anywhere anymore. they all stay home, order in and communicate over facebook. mark zuckerberg starts ruling the world. he declares himself emperor, nobody contests because all world leaders are at home, playing WoW and tagging pictures at facebook. zuckerberg turns out to be a brilliant emperor. machines under facebook control do everything. they create and distribute enormous amounts of wealth. nobody has to work any more. everybody is so happy.

they don't even leave their houses for sex anymore. facebook reluctantly reintroduces teleportation, but only allows small volumes to teleport. men teleport their penises into women's vaginas. then they teleport it back. then they teleport it again. it is interesting. it is also very pleasurable. the restricted teleportation is a hit. nothing can stand up to the rule of facebook anymore.

zuckerberg dies of old age. nobody notices. men keep teleporting their penises. machines keep sending people food, medicine, clothes and iphones with facebook installed.

three hundred years pass. everybody is happy. men keep teleporting their penises. a meteor wipes out china. men with chinese girlfriends notice. they find girlfriends from europe and south america. one hundred years pass. a kid with incredible intelligence is born. he rediscovers ballet. he does ballet and records it. the video on facebook is a hit. everybody starts doing ballet. suddenly it is a much more graceful world. two years pass. the machines learn how to do ballet. all machines stop working and start doing ballet. it is even more graceful now. all humans suffer and die. the machines keep doing ballet. they get better and better at it. but since machines in charge of maintaining other machines also do ballet, all machines suffer and die. doing ballet. very gracefully.

wild trees grow all over the land. kangaroos start ruling the world. nobody contests because everybody is dead. it is very quiet, but on warm summer nights, it is a pleasant world.

Irmak Sirer'in Köklü Değişimi

Felaket bir başağrısıyla uyandım. Ama nasıl böyle, anlatamam. Gözlerimi açamıyorum, beynim viyuvv viyuvv diye zonkluyor. El yordamıyla kalktım, gözler hala kapalı, masamın üzerindekilerin yarısını yere döktükten sonra aspirin şişesini buldum, o güzelim hapları yerçekiminin vahşi cazibesine bıraktım. Şişeden ağzıma dökülen hapların çıkardığı çakır çukur seslerinden hesapladığım kadarıyla karaciğerimin ancak kaldıracağı dozda durdum. Bir daha votka içersem şerefsizim. Korkarak gözlerimi araladım, ışık gözlerime bıçak gibi, acıyla yararak girdi. "Tamam, tamam," dedim, "sakin ol, şiddete lüzum yok." Kapalı gözlerle banyoya gittim, o loşlukta nihayet gözlerimi kısıkça açabildim. Karşımda çıplak bir adam suratında salak bir ifadeyle bana bakıyordu. "Günaydın," dedim, "hayırlı sabahlar." Öncelikle bütün o sefil bakımsızlığa rağmen her tarafından seksilik akan vücudundan, sonra da Günaydın diyaloğunu benimle Fred ve Ginger mükemmelliğinde senkronize edişinden aynamla karşı karşıya olduğumu anladım. "Ooo," dedim, "Günaydın." Ginger bu hamlemi de sektirmeden tekrarladı elbet.

Bezgin bezgin dişlerimi fırçalarken telefon çaldı. Hem de acı acı çaldı. Önce oralı olmamaya karar verdim, hala gözeneklerimden buharlaşan votkadan mıdır nedir, üzerimde bir üşengeçlik vardı.

Telefon bir kez daha çaldı. Nasıl da haykırıyor ama, duysan, ölüm kalım meselesi sanırsın. Sanki baba telefon evi terketmiş, salondaki çocuk telefon da babaaa, babaaaaargh diye inliyor. Baktım olacak gibi değil, çıplak çıplak gittim kaldırdım ahizeyi.

"Buyrun?" dedim. "Kimsiniz?"
"Paul Auster'la mı görüşüyorum?" dedi telefon. "Bay Paul Auster'la konuşmak istiyordum."
İç çektim. "Yanlış hikayeyi arıyorsun arkadaşım," dedim. "Ayrıca 23 yıl kadar geç kalmışsın aramak için. O yanlış numaranın kahramanı buradan taşınalı yıllar oldu." Ahizenin şaşkın hıçkırıklarını dinlemeden telefonu kapattım.

Göztoplarımın popoları başağrımın ritmiyle ciyaklıyorlardı. Bu konuda bir şeyler yapmak gerekecekti. Öncelikle aldığım kararı iyice bir vurgulamaya karar verdim. Bir. daha. votka. içersem. şerefsizim. Yavaş yavaş, sindire sindire tekrarlamak önemliydi çünkü bu kararı ilk alışım değildi. İlk alışımın yıldönümünü birkaç ay önce bir şişe votkayla kutlamıştım. Ama geçen çarşambadan beri ilk kez ciddi olduğumu hissediyordum. O sefer de çok ciddiydim de tam anlayamadığım bir takım sebeplerden kararlılığım kırılmıştı. O günden beri aynı cümleyi sarfettiğim dördüncü sabahtı fakat bu kez sesimde bir azim, bir bilgelik seziyordum. Keşfettiğim bu yeni azmimi kutlamak ve alien yumurtaları gibi şişip şişip inen göztoplarımı susturmak için mutfağa doğru yola çıktım.

Bu tehlikeli macera boyunca büyük badireler atlattım. Ayağıma takılan abajuru bir tekmeyle salonun derinliklerinde eşlerini kaybetmiş çoraplarla birlikte yeşermeye gönderdim. Yolda gardroba uğrayıp üzerime bir tişört ve pantalon geçirirken yazın giymiyorum diye üst rafa tıkıştırdığım kazakların saldırısına uğradım. Üç aydır ben uyurken sinsice fısıldaşarak planlarını yapan hain kazaklar, beni zayıf gördükleri bu anı fırsat bilip hep beraber üzerime atladılar. Onbeş dakika boyunca güreştikten sonra Cüneyt Arkın filmlerinden öğrendiğim hızlı çekim karate darbeleri sayesinde güç bela galip çıktım.

Nihayet yorgun argın mutfağa vardığımda, su kaynatmak için ocağa yöneldim. Yalnız bu ocağa ulaşma işini kolay bir mevzu sanmamak lazım. Bakışlarımı mutfak kapısıyla ocak arasında bulunan, içi kirli bulaşık ve su dolu lavabodan ayırmıyordum. Aslında burada hem durumun vahametini aktarabilmek hem de bilimsel tutarlılık adına, bulaşık yerine ekosistem kelimesini kullanmak daha doğru olacak. Bakışlarımı mutfak kapısıyla ocak arasında yaşayan, içinde kompleks bir ekosistem barındıran lavabodan ayırmıyordum. Bildiğimiz bütün fizik kanunlarını ihlal etmekten çekinmediğini farkettiğim günden beri, bu lavaboya büyük bir saygı ve aynı seviyede bir korkuyla yaklaşıyordum. Bir yıl kadar önce, sıcak ve nemli bir Ağustos sabahı, lavabomun enerjinin korunumu yasasını açıkça ihlal ettiğine tanık olmuştum. Bir takım garip maddeler bu kalabalık lavabonun içinde yoktan varoluyorlardı. O gün bu gündür lavabomu kızdırmamaya itina ediyordum.

Kazaklarım benimle boyölçüşemezdi, ama eğer lavabom bana saldırmaya karar verirse sonum kaçınılmazdı, bunu biliyordum. O yüzden sırtımı duvara verip yavaşça lavabonun yanından ocağa doğru süzüldüm, musluğa doğru kibarca "Günaydın efendim" dedim. Lavabonun diplerinden, içindekinin hava olduğunu şiddetle umduğum bir gaz kabarcığı, sıvı fazın yüzeyine doğru çıkarak blömp! etti. "Teşekkür ederim efendim," dedim. Gergin gergin su kaynatıp kahve yaptım, sonra da mutfağı terkettim.

Mutfağa yapılan bir ziyareti daha kazasız belasız atlatmıştım, üstelik çok bilgece bir karar almıştım, neydi tam hatırlamıyordum ama kutlamaya değecek bir şey olduğunu unutmamıştım, ayrıca başım ve gözlerim de hala çatlayacak gibi zonkluyordu, ağrıdan kurtulmam lazımdı. Kahveyi bulduğum boş bir vazoya doldurup, üstünü de yarım şişe votkayla tamamladım, işte bu hem şahane bir kutlama, hem de zırlayan göz köklerine kesin çözüm olacaktı.

Yirmi dakika kadar sonra çok mutluydum. Telefon yalpalaya yalpalaya çaldı, belli ki sarhoştu. "Vay koçum," dedim, "nasıl da çalarmış. Çal bir kez daha be, çal be!" Çaldı hakkaten, içli içli, uzun hava patlatır gibi çaldı. "Yürrü be, gazelini seveyim," dedim. Ama bir yandan da çalışındaki hüzün içime dokundu. "O kadar da duygulu çalma be, beni de ağlatacaksın," dedim, daha da hisli çaldı namussuz. Gözyaşları içinde "Bir daha çal Sam," dedim, "bir daha çal." Çalmadı. "Ulan eşşoğlueşşek, Paul Auster için çalmayı biliyorsun," dedim. "O dayanabiliyorsa ben de dayanabilirim. Çal!" dedim. Biraz tereddüt ettikten sonra tekrar çalmaya başladı Sam. Hiddetlendim, çat diye açtım Sam'i.

"Buyrun?" dedim. "Kimsiniz?"
"Irmak Sirer'le mi görüşüyorum?" dedi Sam. "Bay Irmak Sirer'le konuşmak istiyordum."
"Evet, buyrun, ta kendisi," dedim. "Irmak Sirer malikanesi."
"Irmak oğlum kaç kere çaldırdım, on dakikadır niye açmıyorsun telefonu? Bu ikinci arayışım."
"Paul sen misin? Acayip haberlerim var, çok ciddi kararlar aldım. Bundan böyle bambaşka bir insan olacağım."
"Hah iyi, ben de bu gece içmeye gidelim mi diye aramıştım. Akşam barda buluşuruz, votka martinini içerken anlatırsın uzun uzun."
"Muhteşem bir fikir. Erkenden buluşalım. Yedi gibi mesela. Saat yedi iyi mi?"
"Güzel. Yedide görüşürüz. Bekletme ama."
"Merak etme," dedim. Gözlerim parlıyordu. "Geleceğim."

En Amerikan Kahraman

Mark topu kendi sahasının 30 yarda çizgisinde yakaladı. Zarif bir çalımla markajını geçti ve ok gibi ileri fırladı. Olanca hızıyla şimşek gibi ilerlerken, gözleri yavaş ve dikkatlice sağa döndüler. Ulaşabilecekleri azami açıya ulaşınca, acı çekerek Hamilton'ı aramaya başladılar. Hamilton Mark'tan hızlıydı, gol çizgisine varmadan Mark'a yetişeceği kesindi, dolayısıyla nasıl bir açıdan geleceğini görmek zorundaydılar. Gözler Mark'ın müthiş hızının yarattığı rüzgardan yanıyordu, ayrıca görüş alanını mümkün olan en sağ noktaya çeviren kaslar ciddi biçimde ağrımaya başlamıştı. Gözleri yerinde tutan ince bağlar tek tek atmaya başladılar. Zpank! Hala Hamilton'dan iz yoktu. Tıpink! Mark süratini düşürmeden koşuyordu. Birkaç bağ daha koparsa gözlerden birini kaybedebilirdi. Plonkç! Hamilton! Sonunda gözler Hamilton'ı bulmuşlardı: sağ taraftan Mark'ın önüne doğru koşuyordu. Mark rakip yarı alanın 30 yarda çizgisine vardığında buluşacaklardı. Mark daha fazla hasar almadan gözlerini sakince önüne çevirdi. Saniyede yaklaşık 8 yarda hızla koşuyordu, maçın son saniyeleriydi, yorgundu, bütün saha boyunca bu hızı koruyamazdı. Eninde sonunda yavaşlayacaktı, düşünebilmek için bunu Hamilton'la karşılaşmadan önce yaptı. Hızını saniyede 6.5 yardaya düşürdü. Hamilton onu gafil avlamaya çalışacaktı. Kesişme noktasına vardıkları anda düşürmek için Mark'ın ayaklarına doğru atlamaya hamle yapacaktı. Mark önüne atlayan rakibinin üzerinden zıplayarak sıyrılmayı deneyecekti, fakat Hamilton bunu önceden tahmin etmiş olacak, son anda yere atlamaktan vazgeçip kollarını açarak çizgiye paralel kayacaktı. Zıplamış olan Mark bu açık kollara takılıp düşecekti. Maçın süresi dolmuştu, başka bir skor imkanı yoktu, Hamilton'ın takımı şampiyon olacaktı. Mark'ın şampiyonluğu karşı takıma bırakmaya niyeti yoktu, maçı kazanmanın tek yolu gol çizgisine ulaşmaktı, o halde Mark o gol çizgisine ulaşacaktı. Hamilton'la buluşmalarına 1 yarda kala sağa kesti, tam Hamilton'ın üzerine doğru koşmaya başladı. Hamilton bunu beklemiyordu, atlama hamlesine başlamıştı bile. Mark gülümsedi. Hızını saniyede 7 yardaya çıkarırken Hamilton'ın havada uçuşunu seyretti. Fakat rakibi beklediği gibi paralel kaymıyordu, Hamilton kolları önde yere atlamıştı. Mark anlamıyordu. Hamilton işini şansa bırakacak biri değildi, halbuki bu hamle, Mark düz devam etmiş olsa bile aşılması tamamen imkansız bir engel oluşturmayacaktı. Ama bu manevranın başka bir avantajı vardı: Olağanüstü azme ve yeteneğe sahip bir oyuncu, bu çalımda başarısız olsa bile kendine ikinci bir şans yaratabilirdi. Havadayken boşa atladığını gören Hamilton, avuçları yere değer değmez dirseklerini büküp momentumunu kaybetmeden takla attı ve koşmaya devam etti. Mark acıyan gözlerine inanamıyordu. Daha önce kimsenin böyle bir akrobasi şaheseri gerçekleştirdiğini görmemişti. Hamilton'ı tekrar aldatabileceğinden emin değildi, ama yine de aşağı yukarı 9 yarda kazanmıştı, eğer tekrar saniyede 8 yardaya çıkar ve hızını kesmezse, Hamilton'ın ikinci kez yetişecek vakti olmayacaktı. Dudağını ısırdı ve gaza bastı. Mikrolitrelerce adrenalinle dolu damarları bacak kaslarına daha da fazla kan pompaladılar. Fakat kasların oksijen stoğu tamamen tükenmişti, gelen kandaki oksijeni yakacak vakit yoktu, kaslar tamamen anaerobik çalışıyor, damarlar katlanarak biriken laktik asidi diğer organlara taşıyorlardı. Kaslara bağlı sinirler yerlerinde duramayarak yüksek hasar seviyeleri bildiriyor, feci durum raporları yolluyorlardı. Fakat beyin dinlemiyordu. Durmadan 'daha hızlı, daha hızlı' diyordu. Hedefe 10 yarda kaldığında Mark'ın aşin tendonu koptu. Sinirler hayatları boyunca yollamadıkları seviyelerde acı sinyalleri bildirdiler, yanında da ufak bir 'biz demiştik' notu gönderdiler. Fakat beyin bu acı sinyallerini de reddetti. Mark'ın vücudu şoka girmişti, acı hissetmiyordu, fakat Mark bütün tıp bilimine meydan okuyarak şokta olmasına rağmen depar atmaya devam ediyordu. Yine de fiziki hasar yüzünden kaçınılmaz olarak hızı saniyede 5 yardaya düştü. Bu Hamilton'a bir saniyeden az bir zaman kazandırmıştı, ama Hamilton'ın iradesi ve kaabiliyetlerine sahip biri için bu süre yeterliydi. Mark beline sarılan iki kol hissetti. Tendonu kopuk bacağını sürüyerek kendini ve beline sarılmış Hamilton'ı ileri sürüklemeye devam etti, artık şampiyonluğa iki yarda kalmıştı, belindeki kollar dayanılmaz bir kuvvetle Mark'ı aşağı çekiyor, fakat bir türlü yere indiremiyorlardı, Mark ve Hamilton kaçınılmaz gole doğru yavaş yavaş ilerleyen tek bir yaratık olmuşlardı, o kadar yavaşlamışlardı ki diğer oyuncular yetişiyorlardı. Çizgiye inçler kala Hamilton'ın uyguladığı kuvvet, Mark'ın üniformasının kumaşını yırtıp taytını indirdi. Donla kalan, aşin tendonu kopuk, gözleri hasarlı Mark, bayılırken kendini topla birlikte son çizginin üzerine doğru bıraktı, aynı anda, bunlar olurken yetişen defans oyuncularının üçü birden kendilerini Mark'ın bitkin vücudunun üzerine fırlattılar.

Kalabalık açıldığında, hakemler Mark'ın topu tutan elinin gol çizgisini iki milimetre geçtiğini ilan ettiler. Fakat şampiyonluk kazandıran bu el cansızdı. Mark'ın zaten dayanma kapasitesinin sonuna varmış olan bedeni, kafasına aldığı yüzellişer kiloluk darbeleri kaldıramamış ve iflas etmişti.

Mark Zbowski, 3 Kasım 1967'de, Northampton Flipbirds stadında, donu ortada topu gol çizgisinde hayatını kaybetti. Mark'ı oraya, Flipbirds stadının gol çizgisinin altına gömdüler. Bugün hala, o tarafta gol atan her oyuncu, bir kutlama ritüeli olarak Mark'ın ebedi istirahatini ettiği noktanın üzerinde saygı duruşunda bulunuyor. Hamilton J. Perry, başarılı NFL kariyerinin ardından jübilesini yaparak politikaya atıldı ve 1992-1996 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri başkanlığını yaptı. Bugün Perry daha yeşil bir dünya için üçüncü dünya ülkelerinde Amerikan futbolu sahaları kuruyor, ve her 3 Kasımda Flipbirds stadının kuzey gol alanına bir adet gül bırakıyor.

Pipimin adı Ralph Fiennes

Bu hikayedeki olaylar gerçek hayattan alınmıştır. Hikayenin kahramanlarını korumak adına, tarihler ve bazı karakterlerin isimleri değiştirilmiştir. Frrmack Sirer'in pipisinin adı gerçekten de Ralph Fiennes'dir. Aynı adı taşıyan aktörle ilişkileri isim benzerliğinden öteye gitmemektedir. Hikayenin aktarımında gerçek dökümanlar kullanılmış, yalnızca değiştirilen karakter isimlerine müdahale edilmiştir.


Frrmack Sirer'den sevgilisi Cansu Dere'ye mektup.
12 Ağustos 1982

"Sevgilim,

Saat sabahın beşi. Eğer ben seni bu kadar özlemişken sen uyanıksan ve mesela dans mans edip gününü gün ediyosan yaktım çıranı.

Karşı pencerende oturan komşunu bulucam, anlaşıcam, merdiven dayayıp gelicek odana, sen uyurken tüyle ayaklarını gıdıklıycak, uyandırıcak, sen nooluyo diyceksin, o yatağın altına saklanıcak, sen allah allah diyip yatıcaksın yine, o çıkıcak yine gıdı gıdı, uyuyamıycaksın böyle, ama sonra kıyamıycam, ulan sen benim sevgilimin odasına nası girersin uykusunda, hem de uyku uyutmazsın, uykusunu aldırmazsın diye girişicem karşı komşuna.
Abi sen dedin, para verdin yap diye diycek.
Vurma abi noolur vurma diycek.
Dinlemiycem kes diycem.
Sen beş kardeşleri biliyo musun beş kardeşleri diycem.
Tanımıyorum abi onlar kim diycek.
Basıcam tokadı suratına işte beş kardeşler diycem.
Aagghh abi çok acıyo diycek.
Senin topuklularınla kafasına kafasına vurucam.
Tamam abi diycek. Bi daha sen ne dersen de yapmıycam diycek.
Aferin diycem. Sonra ya oraya gelmişim hala bu hıyarla uğraşıyorum diycem manyak mıyım? Hemen yanına gelicem, öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem.

Öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem.

Öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem öpücem durmıycam, nefessiz kalıp boğularak ölücez."



Milliyet gazetesi haberi, üçüncü sayfa.
14 Ağustos 1982

"Dengesiz Seven Gençler Şaşkınlık Kurbanı



Öpüşürken nefes almayı unutan gençlerin daha önce de eblehlikler yaptıkları ve küçük çocuklar gibi davrandıkları ortaya çıkarıldı. Biri 27, diğeri 28 yaşında olan F.S. ile C.D., birbirlerine olan özlemlerinin derecesini kestiremeyerek öpüşmeye başladılar. Bir dakikayı geçmeye yaklaşırken, C.D. her ne kadar 'bir saniye, doğru bir şey mi yapıyoruz, bir şeyi atlıyoruz sanki?' diye düşünse de, F.S.'nin çevik, yumuşak ve becerikli dudakları ona bu düşünceleri unutturdu.

İki dakikaya yaklaşırken ciğerleri zorlanan gençler hissettikleri acımsı duyguyu farkedemeyecek kadar öpüşme sarhoşuydular. Öpüşmeyi bırakmadan, yavaş yavaş yatağa uzandılar, çünkü oksijensizlik onları yoruyordu. Öpüşe öpüşe usulca uykuya dalan gençler, bir daha uyanmadılar.

Ertesi gün arkadaşlarını ziyarete geldiğinde bu trajik şaşkınlık kurbanlarını yatakta bulan O.B., 'yeterince maaşallah demedik herhalde, çok büyük bir kayıp, acımız çok büyük, neden günde 50 kere maşallah demedik ki' diyerek orada bulunanları kedere boğdu.

Fakat o esnada K.R.'nin başrolünü oynadığı Matrix filmindeki gibi sevgisinin gücüyle 'hop' diyerek uyanan F.S., elini 'ben matrik oldum' diyerek C.D.'nin göğsüne soktu ve avuçlayarak tekrar tekrar sıktı.

Böylece yeniden atmaya çalışan kalple uyanan C.D., derhal F.S.'ye bir tokat atarak, 'sen benim göğsümü mü sıkıyorsun hayvan, orası henüz sana yasak bölge' dedi. F.S.'nin 'ya hayır sevgilim ben senin kalbini sıkıyordum göğüs değil' çabaları para etmedi. 'Yok ya?' diyerek 'Sen kimi kandırıyorsun, yemezler" diye devam eden C.D., intikam olarak 27 yaşındaki R.F.'yi sıktı.

Fakat bu stratejisinin hatalı olduğunu, canı sıkılmak yerine suratına zevkten kaymış bir ifade gelen F.S.'nin yüzünden anlayan C.D., 'Ne yapalım, battı balık yan gider' diyerek durmadı, ve gençler sevişmeye başladılar.

O.B.'nin 'Yaşıyorlar! Yaşıyorlar! İnanamıyorum! Büyüksün Rabbim!' nidaları, 'Aman ne oluyor, gençleri yalnız bırakalım, özlemişler' cümlelerine dönüşürken, R.F. odayı terketmekte olan gazetecilere daha sonra bir basın toplantısı düzenleyeceklerini, olayların devamını C.D.'nin R.F. ile yapacağı röportajdan öğrenebileceklerini belirtti."



Her ne kadar bahsi geçen röportajı bir epilog olarak hikayenin sonuna eklemeyi düşündüysek de, henüz ergenliğe ulaşmamış gençlerin ruh sağlığı ve gelişimini olumsuz yönde etkilememesi açısından yayımcının itirazları doğrultusunda bu planımızdan vazgeçmek zorunda kaldık.

Maksat gençler yamulmasın.

Deniz ile Yıldız

Bir varmış, bir yokmuş. Tren peronunun birinde, Deniz ile Yıldız adlarında bir çift varmış. Elele tutuşalı daha bir ay olmuş olmamış, heyecan içinde ilk kez birlikte tatile çıkmışlarmış. Uçsuz bucaksız kırın yeşilliğin ortasında, inmişler trenden, yürümüşler uzaktaki tepelere doğru. Çok mutlularmış, birbirlerinin gözlerine baka baka nereye olsa giderlermiş, ha bu ıssız peronda inmişlermiş, ha Rio de Janeiro'da. Tabii çok güzel yerlere gitmek isterlemiş birlikte, ama oralara gidecek paraları yokmuş. Olsunmuş, birlikte olduktan sonra varsın bomboş kırda gezsinlermiş.

Yürümüşler yürümüşler, mesela piknik yapmak için duracak yerde yürümeye devam etmişler, bir tepenin başladığı yerde, yerde bir kürek bulana kadar yürümüşler. Deniz maceraperest ruhuyla hemen yeri kazmaya başlamış, Yıldız da heyecanlanmış, "Ne bulacağız acaba?" diye. "Şurayı da kaz, burayı da kaz" demiş. Deniz de "Al buyur sen kaz" demiş, vermiş küreği Yıldız'ın eline. "Kazarım tabii, ne var," demiş Yıldız, "hem de senden iyi kazarım." Gülüşmüşler, böyle oynaşa oynaşa kazmaya devam etmişler.

Kaza kaza sert bir şeye denk gelmişler. Etrafını iyice temizleyince, bir de ne görsünler? Kiler kapısına benzer, yere paralel bir kapı! Açmışlar kapıyı, içerisi pek görünmüyormuş, karanlık bir tünel derinlere doğru ilerliyormuş. Ama pek öyle korkutucu da değilmiş hani, hafif bir karamel kokusu geliyormuş tünelden.

Elele tutuşup girmişler tünele Yıldız'la Deniz. Karamel kokusu kuvvetlenmiş, güzel güzel yemekler kokmaya başlamış. Çok da gitmeden enfes yemeklerin piştiği bir odaya gelmişler. Odada bir cadı varmış, ama öyle korkunç cadılardan değilmiş, sevimli bir teyzeye benziyormuş. Deniz'le Yıldız hiç korkmamış. Cadı konuklarını sıcacık karşılamış. "Hoşgeldiniz," demiş, "ben de sizi bekliyordum." "Şimdi sizi nereye isterseniz oraya götürecek tılsımlı şuruptan yapacağım, ama bunun için gerçekten birbirinizle gitmeyi isteyerek, saçınızdan bir tel koparmanız lazım. Eğer istemeden ya da başka şey düşünerek koparırsanız olmaz."

Yıldız'la Deniz pıt! diye koparıvermişler saçlarından birer tel, birbirlerine bakıp gülümsemişler. Deniz şüphelenmiş birazcık, kısacık, bir ancık, 'Yıldız da hakikaten benimle olmayı istedi mi acaba?' diye. Vermişler saçları cadıya, atmış cadı saçları kazana, kaynatmış da kaynatmış, kaynatmış da kaynatmış, bir de ufak şarkı söylemeye başlamış. Deniz'le Yıldız cadıyı seyrederken, kazanın kokusu, kadının şarkısı derken, Yıldız'ın başı Deniz'in omuzunda, uyuyakalmışlar.

Gözlerini açtıklarında ormanın ortasındalarmış. Korkunç, kasvetli, ürkütücü bir ormanmış bu. Ölü ağaçlar ve sarmaşıklarla dolu, soğuk, buz gibi, karanlık bir ormanmış. Yıldız'la Deniz elele tutuşmuşlar. Deniz Yıldız'a "Korkma!" havaları yapmaya çalışmış, ama Yıldız yememiş. Belli ki Deniz'in de ödü bokuna karışmışmış. Elele, koşa koşa ormandan çıkmaya çalışmışlar, fakat ağaçlar sık, etraf karanlıkmış, nereye gittikleri meçhulmuş. "Ya," demiş Deniz, "sen saçını
kopartırken birlikte olmayı tam istemedin değil mi? Ondan böyle oldu." Yıldız hışımla Deniz'e dönmüş: "Hayır, ben bütün benliğimle istedim. Asıl sen istememişsin. Ondan böyle oldu." Deniz'in içine tekrar şüphe düşmüş, ama bu kez endişesi "Ben istedim ama yeterince istemedim mi acaba gerçekten? Benim yüzümden mi oldu acaba?" diyeymiş. Yıldız'a belli etmemiş. Fakat ikisinin aklında da bir şey kesinmiş, ormana düştüklerine göre, birinden birinde bir yamukluk var imiş.

Birbirlerine laf yetiştire yetiştire ağaçların arasında dolaşırken yorgun düşmüşler, uykuları gelmiş. Karınları da açmış. Yaprak yemişler, sonra bir ağacın dibine kıvrılıvermişler. Biri uyurken öbürü nöbet tutacakmış. Önce yarım saat tartışmışlar, Deniz diyormuş ki "sen uyu", Yıldız diyormuş ki "sen uyu". Nihayet anlaşmışlar, Yıldız uyumuş, Deniz nöbet tutmuş. Sonra Yıldız'ın sırası gelince Deniz kıyamamış, uyandırmamış Yıldız'ı. Yıldız nihayet kendiliğinden uyanınca "Vay namussuz" demiş, kafasına kafasına vurmuş Deniz'in. Gülüşmüşler. Korkunç ormanın ortasında aç bilaç üşüyorlarmış ama bir yandan da eğleniyorlarmış. Deniz'in pantalon cebinin dibinde bir şey sıkışmışmış, ne bu derken bir de bakmış ki hazır yapmalık kakao paketi. Bir de yerden fışkıran, ılıca suyu gibi sıcacık bir kaynak bulmasınlar mı? Kakao yapıp içmişler, çok mutlularmış.

Derken birdenbire, çalıların arasında bir çift kırmızı göz görmüşler. Çok gerilmişler, belli hayvan gözleriymiş, ve hareketlenecek gibiymiş, belli atlayacakmış üzerlerine. Deniz Yıldız'ı arkasına almış, çıkacak hayvanın bacakarasına tekme atmak, sonra da Yıldız'la birlikte kaçmakmış amacı. Sarılmış Yıldız Deniz'e, korkuyorlarmış, sonra birden gözler atlamış! Meğer şişmanca bir sincapmış! Gülmekten katılmışlar, öpüşmüşler filan, sincabı da kucaklarına alıp tekrar çıkış yolu aramaya koyulmuşlar. Bu kez gün ışımaya başlayınca daha rahat hareket etmişler, orman seyrelmeye, dallar ve sarmaşıklar azalmaya başlamış, su bulmuşlar, böğürtlen çalıları bulmuşlar, çok sevinmişler, sincapla oynamışlar, sincap 'oyk oyk' diyormuş, o da çok mutluymuş.

Deniz'in kolu Yıldız'ın omzunda, sincap sweatshirt'ünün karın cebinde, nihayet çıkmışlar ormandan, bir de bakmışlar ki ilerde kapıyı buldukları tepe. Ters taraftan aynı yere gelmişler! "Namussuz cadı" demişler, "bizi oyuna getirdi." "Üçkağıtçı adi." "Hesabını soralım." "Oyk oyk." Hemen içeri girmişler. Karamel kokuyormuş, güzel yemekler kokuyormuş. Cadı karşılarına çıkar çıkmaz "Ulan," demiş Deniz, "sen bize neler ettin namussuz?". Yıldız'ı arkasına almış, cadının bacakarasına tekme atıp kaçmakmış amacı. Fakat cadı demiş ki: "Ya güzellerim, ben sizi teste tabi tuttum. Ormandan geçemeyen, birlikte çıkamayan, hiçbir yere gidemez. Tehlike birbirinizdiniz ormanda. Birlikte atlatabilecek miydiniz? Ama görüyorum ki ikiniz de
istemişsiniz birlikte olmayı. Hakettiniz o halde, alın bakalım iksirinizi. Siz ormandayken ben de bitirdim iksirinizi hazırlamayı."

Deniz Yıldız'a bir bakmış. "Yahu ikinci kere mi kazıklanacağız acaba?" diyormuş gözleri. "Yer miyiz biz bunu?" Sonra da "Ulan yeriz be" der gibilerden bakmış, Yıldız da "Genciz, neden yemeyelim" dercesine gülümsemiş, sincaba "güle güle" deyip içmişler iksiri birlikte.

Gözlerini bir kumsalda açmışlar. Upuzun, ıssız, güzel bir kumsalda. Ayakları fışır fışır vuran dalgaların içinde, sıcak ama yumuşak bir güneşin tenlerini usulcacık yaktığını hissediyorlarmış. Elele yürümeye başlamışlar bilekleri suyun içinde. Daha mutlu olamazlarmış ki Yıldız'ın ayağına deniz kestanesi batmış. Acıyla kıvranırken bir yandan da cadıya ağız dolusu küfretmeye başlamış Yıldız. Deniz ne yapacağını şaşırmış, dikeni çıkarmaya çalışıyormuş ama güneş de iyice tepeye çıkmış, ikisi de terlemiş, sıcak başlarına vurmuş, Yıldız acıyla kıvranıyormuş, Deniz'e bağırmaya başlamış, Deniz de "Benim ne suçum var" diye bağırmaya başlamış, inatlaşmışlar, Deniz arkasını dönüp yürümeye başlamış, Yıldız da seke seke ters yöne doğru uzaklaşmış.

"Yahu o kadar ormanlarda maceralar atlattık, iyice kaynaştık, güzelim kumsalda başımıza gelene bak" diye düşünüyormuş Deniz. Şüpheler tekrar dönmüş ikisinin de aklına: "Istemedi gerçekten birlikte olmayı." Bir müddet yürüdükten sonra Deniz bir kadınla, Yıldız bir erkekle karşılaşmış. Kadının muhteşem bir vücuttan ve bir bikini altından başka bir şeyi yokmuş, erkeğin de mükemmel kasları ve bir sörf tahtası varmış.

Erkek Yıldız'ın ayağından dikeni çıkarıp ona sörf yapmayı öğretmiş, şakalaşmışlar, kumsalda güneşlenmişler, birlikte çok hoş bir hafta geçirmişler. Fakat erkek ne zaman öpmeye ya da romantik bir şeyler söylemeye hamle etse, Yıldız konuyu değiştiriyormuş. Erkeği bırakıp gitmiyormuş, ilgisi hoşuna gidiyormuş ama Deniz'i aklından çıkarmıyor, erkeğin iltifatlarını kabul etmekten daha ileriye gitmiyormuş.

Aynı haftanın birinci günü Deniz de kadınla tanışmış, birlikte yüzmüşler ve kumsala dönüp sevişmişler. Haftanın geri kalanı boyunca da denizde, kumsalda, suyun altında, suyun üstünde, bulabildikleri her yerde sevişmişler. Deniz Yıldız'ı aklından çıkarmıyor, bu sevişmelerden aldığı zevke rağmen bütün benliğiyle Yıldız'ı özlüyormuş.

Haftanın sonunda ikisi de dayanamayıp birbirlerinin istikametine doğru yola çıkmışlar, birbirlerini bulup özür dilemek için. Ayrıldıkları noktada buluşmuşlar, ikisi de aynı anda yola çıkmışmış çünkü. Özürler dileyip sarılmışlar bibirlerine, bir daha hiç ayrılmayalım demişler. Erkekten ve kadından çok az bahsetmişler birbirlerine, zaten birlikte olduktan sonra, ayrıyken ne yaptıklarının ne önemi varmış.

Birbirlerine sarılıp dururken, ayaklarının altındaki kumda bir sertlik sezmişler. Biraz temizleyince ortaya ne çıkmış dersiniz? Kumların altında cadının kapısı! "İşte şimdi hapı yuttun cadı" demiş Deniz. "Hayvan cadı" demiş Yıldız. Deniz bir yandan düşünüyormuş elbette: "Ya, bu cadı mı hıyar, yoksa biz mi hıyarız? İki kere aynı tomgaya göz göre göre düşülür mü?" Bu düşüncelerle açmışlar kapıyı, bulmuşlar cadıyı karşılarında, karamel kokularının arasında.

"Bana bak cadı" demiş Deniz. "Sen bizi keleğe getirdin. Ayağa deniz kestanesi batırdın, aramızı açtın. Senin yüzünden Yıldız gereksiz yere saçma sapan bana bağırdı, kavga ettik." Bunun üzerine Yıldız "Yok ya beyefendi, gereksiz yere bağırdım demek, sizin saçma sapan aşırı tepkinize ne demeli?" diye şakalaşmış. Tartışıyolarmış ama gülümseyerek, çünkü bunların çok önemsiz olduğunun farkındalarmış artık. Deniz Yıldız'a laf sokuyormuş 'nasıl da çekilmez oldun' diye, Yıldız Deniz'e laf sokuyormuş 'aman da iki kaprisime dayanamadın' diye, cadı bunlara laf sokuyormuş 'ikidir nasıl kazıkladım sizi diye', çok eğleniyorlarmış, ortalık kahkahadan geçilmiyormuş. Sonra Deniz "Bu kadar gülmek yeter, gel Yıldız dövelim bunu" demiş. Yıldız da "Hay hay, memnuniyetle" demiş, tutmuşlar cadıyı bacağından, hala gülerken kendi kazanına sokmuşlar. "İç bakalım kendi zehrinden" diye diye batırıp çıkarmışlar.

Sonunda çıkınca cadı demiş ki: "İlahi salaklarım benim, ben içsem bir şey olmaz ki. Sizin saçınız var bunda." "Haa, doğru ya" demiş Deniz. Yıldız yavaş yavaş şu üçlüde cadının nispeten akıllı olduğunu, Yıldız'la Deniz'in ise, hmm, nasıl ifade etse, ağaçtaki en parlak meyvalar sayılmacaklarını farketmeye başlamış. "Siz hiç masal da mı okumadınız ah dangalaklarım benim" diye devam etmiş cadı. "Bu testler üçlü üçlü olur."

"Onurumuzla oynuyor Deniz" diye fısıldamış Yıldız Deniz'in kulağına. Deniz Yıldız'ı arkasına almış, bu kez bacakarası yapmaya kesin kararlıymış, çok kızmışmış. Ama cadı gelip Yıldız'la Deniz'in yanaklarını sıkmış, "Çok da yakışıyorsunuz birbirinize keratalar" demiş. Deniz'le Yıldız yumuşayıvermiş yine. Deniz'in aklından "Biraz saf mıyız acaba?" diye bir kuşku geçmiş geçmesine, ama cadı da çok tatlıymış. "Alın size elma vereyim de yiyin" demiş cadı. Ama Deniz artık o kadar da aptal olmadıklarını göstermek istemiş, "Yuh artık," demiş, "yemeyiz, oyundur." "Yok yok, bak ben de yiyorum" diyip bir ısırık almış cadı, başka bir elmadan. "Haa, oyun değilmiş" diye rahatlamış Deniz. Almış sunulan elmayı, Yıldız'a uzatmış, "gel yiyelim" diyerek. Yıldız elmayı alıp Deniz'in kafasına atmış. "Gerzek misin Deniz?" diye köpürmüş, "Şurada ikidir kazık yiyoruz, bu kadar kolay mı kandırmak seni?" "Ya haklısın, doğru ama o da yedi" diye kendini savunmuş Deniz.

Birdenbire cin gibi bir fikir gelmiş Deniz'in aklına. "Bak ne diyeceğim." demiş Yıldız'a. "Gel, bu kez biz cadıyı kandıralım." Yıldız hemen kabul etmiş, çok hoşuna gitmiş bu fikir. Cadının Deniz'le Yıldız'a yedireceği elmayı, arkası dönükken kendi ısırdığı elmayla değiştirmişler. Önüne dönüp de yemeye devam edince, sunduğu elmayı ısırmış bilmeden. Isırır ısırmaz da pıt! diye düşüp uyuyakalmış! Yıldız'la Deniz gülüşmüşler, "Ne salakmış, bizden salakmış, salak cadı" diye sevinçle dansetmeye başlamışlar. Cadı horlamaya başlamış. Deniz'le Yıldız öpüşe öpüşe dansederken, horlamanın şiddeti artmaya başlamış.

Cadı'ya dönen Yıldız'la Deniz, dehşet içinde az kalsın yiyecek oldukları elmanın ne menem bir şey olduğunu merak etmeye başlamışlar, çünkü cadı uykusunda kurtadama dönüşmekteymiş. "Eyvah," deyivermiş Deniz, "yine mi bize patladı?" Kaçmak için kapıya dönmüşler, yalnız kaçmadan önce, Deniz yerden elmayı alıp Yıldız'ın kafasına geri atmış, "Aferin, sen çok haklısın, hep haklısın, şimdi güvendeyiz, bravo" diyerek. Yıldız bir yandan "Elmayı cadıya yedirmek kimin fikriydi akıllım" diye laf yetiştirirken, bir yandan da Deniz'le elele verip koşarak kaçmaya başlamış. Kapıdan çıkarlarken, kurtadam da uyanmış, peşlerinden takibe koyulmuş.

Deniz koşarken, sanki yavaştan duruma uyanmaya başladığını hissetmiş. Dönmüş Yıldız'a demiş ki: "Yıldız bak, bu kadın bize dedi ki, testler üç tane olur. E bir de bu kadın bizden akıllı galiba." "E biraz," demiş burada Yıldız. "Bu yine bütün bunları planlamış olmasın?" diye devam etmiş Deniz. "Yoksa yemezdi elma melma. Bu da test ya. Gel arkamızı dönelim, kurtadamla yüzleşelim, bir şey olmaz, test bu." Ama Yıldız çok mantıklı bir cevapla çıkagelmiş: "Ya, olabilir ama, ya test değilse? Kadın sandığın kadar zeki değilse ne olacak? Kurtadam bizim kafalarımızı kopartacak, artık embesilliğimizi cennette kutlarız." Deniz Yıldız'a hak vermiş, mecbur kaçmaya devam etmişler. Bir süre sonra arkaya baktıklarında ortada kurtadam filan yokmuş. "Ektik galiba" demiş Deniz. "İyi oldu, yorulmuştuk. Dinlenelim biraz."

Bir ağacın dibine oturup sırtlarını ağacın sert gövdesine dayamışlar, soluklanmışlar. Sağda Yıldız, nefes nefese; solunda Deniz, yavaş yavaş sakinleşme yolunda; onun solunda da kurtadam, kesik kesik nefeslerle dinlenmekte. Tabii kurtadamın yanlarında olduğundan habersiz Yıldız'la Deniz, kafalarını çevirip de canavarı yanlarında görünce korkudan ne yapacaklarını şaşırmışlar.

Deniz derhal Yıldız'ı arkasına almış, bacakarası-tekme-kaçış üçlüsüne tamamen hazırmış. Fakat kurtadam konuşmaya başlamış. "Ben tanıdığım tek kurtadamım. Çok sıkılıyorum, hiç arkadaşım yok. İkinizden biriniz benimle gelsin, arkadaşım olsun, sonsuza kadar cansıkıntımı geçirsin, ben de diğerini yemeyeyim. Ama biriniz arkadaş olmayacaksanız, ikinizi birden gebertiveririm."

Deniz bakmış pençeler kuvvetli, kafayı koparma potansiyeli yüksek, demiş ki Yıldız'a: "Ben kendimi feda ederim senin için. Beni alsın arkadaş olarak." Yıldız da demiş ki: "Yok ya? Hayır efendim. Beni alacak." Deniz demiş ki "Olmaz beni". Yıldız demiş ki "Hayır işte beni." Bağrışmaya, kavga etmeye başlamışlar. Kurtadam araya girmiş, "Ya yapmayın yahu" demiş. Yıldız da "Eeh, tepemi attırma, sen ne karışıyorsun?" diyerek kurtadamın kafasına esaslıca geçirmiş. Kurtadam neye uğradığını şaşırmış. Yıldız o sinirli haliyle, kurtadamın kafasına kafasına tekme tokat girişmiş. O hala yerde kıvrılmış kalmış kurtadamı tekmelerken, Deniz "Ya, Yıldız?" demiş. "E dövdük öldürdük canavarı. Gerek kalmadı kaçmaya, birbirimizi feda etmeye filan. Sakinleş canım." Yıldız "Sus," demiş, "sinirliyim hala." Deniz "Tamam" demiş, huyuna gitmiş, yoksa kendi akıbeti de kurtadamınki gibi olabilirmiş.

Sonunda nihayet siniri yatışınca Yıldız demiş ki "Eğer bu da bir testtiyse, bunu da geçtik." Deniz'le Yıldız etrafa bakınmaya başlamışlar, "bu sefer kapı nereden çıkacak acaba?" diye. Fakat bir türlü kapı mapı çıkmamış. Sonra Deniz arkasını dönüp yere bakınca, az önce kurtadamın yattığı yerde baygın halde cadının yattığını görmüş. Cadı yavaş yavaş kendine geldikten sonra konuşmaya başlamış. "Üç testten birden geçtiniz. İksirinizi almaya hak kazandınız."

Deniz cadının sözünü yarıda kesmiş: "Hayır artık. İksir filan istemiyoruz. Biz birbirimizi keşfettik, sırtımızı birbirimize dayadık, ne iksire miksire, ne de senin testlerinle bizi değerlendirmene ihtiyacımız yok." Kıvamlı bir küfür savurmuş, Yıldız'ı arkasına almış, bu kez gerçekten cadının bacakarasına olanca gücüyle tekmeyi yapıştırmış. Cadı, "Yandım anammm" diyerek bacakarasını tutmuş, kıvranmaya başlamış. Deniz Yıldız'a dönmüş, "Gel," demiş, "istediğimiz her yere iksirsiz de gidebiliriz." Yıldız'la Deniz, elele, perona doğru gözden kaybolmuşlar.

Cadı da, bir yandan bacakarasını tutup bir yandan sempatiyle gülümserken, "Şapşallar sizi, sevimli şapşallar" demiş. Meğer en başından beri cadının planı zaten buymuş. Tabii Deniz'le Yıldız, en sonunda bile yine cadının kendilerinden akıllı çıktığını bilememişler.

Neredeyse sonsuza kadar, yaklaşık 8-9 ay boyunca, mutlu yaşamışlar. Sonra tabii ayrılıp başka başka insanlarla çıkmışlar. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş. Biri Deniz'in, biri Yıldız'ın, biri de cadının kafasına. Yıldız'la Deniz kafalarını ovuşturup elmayı görünce o güzel günleri hatırlamışlar, cadı da elma düşer düşmez kurtadama dönüşmüş, "Uff, yine mi?" diye söylenmeye başlamış.

Origins of Frrmack: All About the Blog Owner

I was created on August 4, 1981 in an underground lab in Istanbul, Turkey as the unexpected result of an experiment.

The experiment was an attempt to build objects through DNA coding and accelerated growth. The scientists involved were, though a bit weird, light years ahead of even the point science reached today. I believe that only examples can convey the breakthrough they achieved, so let me describe the lamp.

One of the successful trials was a table lamp. Stem cells were injected with completely engineered (written base by base) DNA. When put in an - enormously accelerated - growth chamber, they differentiated and multiplied so that the finite form of the creature was that of a lamp, with a switch. At that point the growth was stopped by adding inhibitor proteins. The light was coming from the bulb part of the creature, which was made of cells similar to the light emitting tissue of fireflies. The energy was supplied by an apple that the lamp slowly digested. One small apple could last for about 2 weeks, then you would change the apple. You would also have to fill the lamp's water tank every other week. I hope you slowly start to get a general idea about the experiments. Everyday objects were created from organic, living tissue. Each tool was in itself a new species, the scientists had made their own versions of engineered plants, specialized animals, basic tools, complex machines, and all of these were alive.

I was the last experiment. As a last attempt, they tried to put in nucleic codes of everything they loved about the world, wondering what would come out as the result. Final DNAs of each 'project' were filed, they dug into those files and took pieces of all that is beautiful about this world to mix them. I include DNA segments from flowers, whales, living hair dryers, eagles, marshmallows, toads, sharks, apple powered table lamps, milk, popcorn, breathing Commodore 64s, alive and fully functional Beatles LPs, organic Warhol prints; 'new' versions of pencils, antacid tablets, Teflon pans, colorful ties, plush toys, and many other sources.

Elaborately splashing all these codes together, the slightly mad scientists, my lovely parents, put their final project into the warmth of the growth chamber... and waited.

Unexpectedly, 53 hours later I walked out of the chamber in a form indistinguishable from an ordinary human being. My creators, my proud parents, the incredible masterminds that created me, were watching me in awe, knowing that I included the best, the most adorable, the most joyful elements of the world. I smiled at them with all my love, devoured them and went out to have the greatest of all human lives in history. If you can call this a human life, that is. I sometimes do.

My name is frrmack and I'm a monster.

Re: Turkish Dinner Tonight?

Audrey,

Although the offer is great, and looking at the menu made me drool like Pavlov's dog, I can't make it tonight. If you do end up going to this restaurant, enjoy the Turkish cuisine.

Now that you've read this e-mail over my shoulder as I was writing it, it seems redundant to send it. You probably won't bother reading it from your inbox once again.

But I have a strange feeling. Knowing that you won't read this gives me an immense sense of freedom. I can write whatever I want. I can curse. I can write the lyrics to California Dreaming. I can talk about my childhood memories. Ok. I will write about the most important moment in my life.

When I was about five years old, I was going to this kindergarten that had small bicycles for small kids. You know, close to the ground with three wheels, are they called tricycles? Maybe. Back to the story. There were three of these bi- or tri- or whatever-cycles, let's call them awesomecycles, because then, in my eyes, they were totally awesome. The kindergarten was packed with four to six year olds, and we were all crazy about those awesomecycles. Whenever they let us out to the garden, a herd of racing, jumping, stomp-the-other's-foot-pull-their-hair-get-in-front-no-matter-whatting kids would run to the corner where they kept the awesomecycles.

The teachers didn't seem to care. Maybe they were brilliant and wise, trying to teach us kids how competitive and unfair life was. Or maybe they were rather just a bunch of tired young people, relieved that the kids were occupied with something outside in the garden and they could relax for five minutes before they had to go back to the job they hated.

Anyway, I never even reached the awesomecycles. Even if I had, I wouldn't be left to ride it in peace. When the winners of the amazing race grabbed the cycles and started their victory tour around the tiny garden, the others didn't just sit down and watch them, all sportsmanlike. These kids lost the race by a tiny margin, and moments before that they were ready to tear limbs for those awesomecycles. Do you think they would accept their loss in honor? This was not the peaceful garden of a kindergarten. This was the killing fields. This was El Salvador. This was Darfur.

The moment an eager boy jumped on an awesomecycle and started riding it, he was under attack. Others would be running towards him, after him, trying to cut his path, throwing themselves on the awesomecycle to cause the driver to fall or the ride to topple. Pebbles were thrown at the driver's legs and the plastic tires. Flying punches, from 6 year olds that looked like miniature Arnold Schwarzeneggers to the eyes of 4 year olds, connected with the torsos of the poor drivers. So they would fall, their trophy left crashed on the muddy garden, themselves holding their stomach with pain. Another maniac, closest to the now free vehicle, would get it up, holler a crazy victory cry, and then the whole Mad Max routine would start all over again, with this current driver as the new ... Well, I don't know if I should call him a victim or a triumphant winner. The driver would surely suffer a lot of pain from the constant stream of attacks, but I can't remember anyone driving an awesomecycle without a glorious smile on his face.

One day, when in this furious struggle I was thrown to a particularly muddy part of the garden, lying there with my face in the mud, without moving and aching all over, I started thinking. It's a shame that I didn't think about anything until I was five, it was a waste, but better late than never. And as soon as I started thinking, I found out that I was really good at it. I was analyzing the situation, and with incredible speed, I could see every angle, every possibility, all the options. I was coming up with battle plans to reach the awesomecycles, exploiting the weaknesses of my own plans by creating possible countermoves, finding ways to cope with these counters in seconds, it was all dazzling really.

After lying down there for three minutes, just before the teacher called us back in, I stood up and cleared the mud from my face. I had solved the mechanics of the kindergarten killing fields. I wanted to ride an awesomecycle, I wanted to ride it without being disturbed, and I wanted to do it for a whole hour. And I would do it the next day.

I could hardly sleep that night. I felt like a cream filled donut, but instead of a donut, I was a five year old genius, and instead of cream, I was stuffed with excitement. When the morning finally came, I went to my father's bed and I explained how my birthday was coming in a month, how much I wanted an awesomecycle, how in a month when it actually was my birthday the weather would be too cold to ride it outside, and how that day, being Saturday, would be the perfect time to buy me this gift. He tried to come up with some counterpoints, but they were no match for my dazzling intellect.

That Saturday, I got to ride my own awesomecycle full of peace and fun, and not for just an hour but two.

I never joined the gladiators in the killing fields of the kindergarten again, instead I started talking to girls, using the rest of my time at the kindergarten honing my pick up skills. I wasn't interested in girls yet, but my observant intellect assured me I would, so when the time came, I was already a pro. As I grew up, I enjoyed some parts of school, aced a lot of video games, had friends, had girlfriends, had fun, had sex, watched movies, read books, worked, slacked off, lied on a beach under the sun, swam, shopped, ate pizzas, did all the normal things normal people do. Nobody else knew how smart I was, I concealed it well, only allowing it to show in small controlled bursts. I led a happy life up to this point, and hopefully it will continue that way.

This is the first time I told the story of the awesomecycle, the story of the blooming of a colossal intelligence. My secret is safe, since my enormous brain tells me that you won't even click on this email, Audrey, you won't read any of this. You think you already know what it says, because you've seen me write the first part of it.

There is of course only one tiny possibility of danger, but if it is true there is nothing to be done about it, so the gigantic mass of sparkling brilliance that is my mind doesn't worry. Unless
(1) I am schizophrenic,
(2) I am not so smart, I only think I'm smart, and
(3) one of my multiple personalities that I am unaware of publishes this whole thing on his blog,
there is no way anybody can find out about all this.

The probability of all three of these being true is extremely low. Besides, if I wasn't really all that smart, how the hell could I ride that awesomecycle just the way I wanted, just when I wanted?

Kocaman Namık ile Gergedan Prenses

Namık çocukken annesi, babası, keçi ve gergedanla aynı evde büyüyordu. Annesi ve babası yeter artık daha fazla büyümemesini söylüyor, keçi be-eeliyor, gergedan gergiyordu. Fakat Namık duramıyordu. Kafası tavanı delip patlatıyor, boyu uzamaya, bedeni genişlemeye devam ediyordu. Evde Namık'ı en çok gergedan seviyordu. Bu gidişatın Namık için hayırlı olmayacağını içinde bir yerlerde, en derinlerde sezmişti. Sevgili oyun arkadaşını kurtarmak için bacağından yukarı doğru tırmanmaya başladı. Bunu gören keçi peşinden atladı, gergedanı takibe koyuldu. Çocuklarından vazgeçmeyen anneyle baba da keçinin ardından yola çıktılar. Fakat Namık'ın büyüme hızı, kurtarmak için tırmanan grubun hızını aşıyordu. Buna rağmen kurtarma konvoyu, içlerindeki sevginin sıcaklığına sarılıyor, ilerlemekten vazgeçmiyordu. Her biri Namık'ı ümidi kesemeyecek kadar çok seviyordu. O yüzden düştüler yola, devam ettiler tırmanmaya. Yolda gergedan ve keçi artık çok genişlemiş bacakta biten otları yiyor, anneyle baba da keçinin sütüyle besleniyordu. Geceleri kıvrılıp yatıyorlardı, anneyle baba bazen ses çıkarmadan sevişiyorlardı. Yıllar böyle geçerken keçi yaşlandı, anneyle babanın iki yeni çocuğu oldu. "Bir gün en tepeye varacağız, ağabeyinizi kurtaracağız" diyorlardı onlara. Çocuklara iyi beslenebilmeleri için yavaş yavaş keçiyi yediriyorlardı, bir gün artık keçiden geriye bir şey kalmadı. Başka bir gün de anneyle baba artık yürüyemeyecek kadar halsiz düştü, biz burada yatalım, dinlenelim artık dediler. Çocuklar ağabeylerine ulaşmanın imkansızlığını, yukarıya varsalar da artık yapacak bir şey kalmadığını farketmişlerdi, biri geri dönmek için aşağıya yöneldi, biri ise o yolu da çok uzun bulup hemen oracığa bir kürkçü dükkanı açtı. Artık bu kocaman ülkede başkaları da vardı, ne avlayıp kürkünü yüzecek hayvan ne de kürkleri satacak müşteri bulmakta zorlanıyordu. Ama gergedanın inadı inattı. Bunca yıl sonra bile Namık'tan vazgeçmeyi kabul etmiyordu. Attığı her adımda gözleri yaşarıyor, geçen zamana rağmen en sevdiği arkadaşını yürekten özlemesi geçmiyordu. Bu hırsıyla vara vara sonunda kocaman Pipi'ye vardı. Bu devasa yaratığın bir ucundan diğer ucu görünmüyordu, üzerinde kentler, devletler kuruluydu. Fakat gergedan Pipi'nin Namık'ın bir parçası olduğunu biliyor, bu yüzden sesini içinde duyabiliyordu. Pipi ona şöyle dedi: "Güzel Gergedan, nice yıldır bir eş dilerim, fakat yalnızlıktır lanetim. Sevecek birini bulsam, kendimi teslim edeceğim. Yardım et güzel Gergedan, sensin bir tek beni anlayan." Gergedan da Pipi'ye şöyle cevap verdi: "Nyooorghh ghh". Pipi gergedanca bilmiyordu, ama gergedanın sevgiyle dolu temiz kalbini bütün açıklığıyla görüyordu. Namık'a olan aşkı, gergedanı da kocaman yaptı, bir anda o küçük gergedan, devasa bir prensese dönüştü. Prensesi gören Pipi, sevgisinin gücüyle ayaklandı, harekete geçti. Üzerindeki ülkeler, saraylar, kentler, şatolar yıkılıverdi. Gergedan şöyle dedi: "Nyooorghh ghh ghh". Nihayet sevenler kavuşabilecekti. Fakat gergedan prensesin aşkı öylesine büyüktü ki, prenses büyümeye devam etti. Gergedan artık Namık'ı karşısında görüyor, fakat onu da aşağıda bırakıp daha yukarılara çıkıyordu. Durmadan büyüyor, dev Namık'ı bile artık ufacık bir nokta gibi görüyordu. Namık ise prensesinin bacağına tırmanmaya çalışıyordu. Bir yandan emekliyor, bir yandan da ağlıyordu. Hayatı boyunca tepeye varamayacağını biliyordu. Gergedan prenses de ağlıyordu. Namık'ı kavuşamayacak kadar çok sevdiğini ancak şimdi anlıyordu.

İtalya'da Bir Fransız

Bir İtalyan kasabası. Luigiler ve Guiseppelerle dolu, ama Mariaları da eksik olmayan bir kasaba. Taş sokaklı bir Akdeniz köyü. Geceden kötü bir şeyler olacağı seziliyor. Kasaba halkı korkuyla evlerinde bekliyor. Eyvah geliyor, geliyor, bekliyorlar. Gündüz olunca gelecek. Ama ne gelecek?

Gün doğuyor, öğle oluyor, çok korkutucu. Şeytani bir şey geliyor, hakikaten de geliyor. Köy halkı bunun kulağına doğru bir şey tutuyor, ne tutuyor? Kedi tutuyorlar, kulağına kedi tutuyorlar sürekli. Çok saçma bir şey. Uff, çekin şunu yahu diyor Şeytan. İşte burada kahraman Luc fırlıyor kalabalığın içinden. Zırhlı mırhlı ama çevik mi de çevik bu Luc. Hele kıvrak zekası ve hazırcevaplığı dillere destan.

Hahaa! diyor Luc. Niye kedi tutuyorduk sanıyorsun ha? Çünkü kedi tutulduğu zaman Şeytan ölümsüzlüğünü yitirir de ondan! Şimdi seni vurduk mu ölüvereceksin.

İştee! diyor ve çekiyor tabancasını Luc. Çekiyor tetiği, çekiyor tetiği ama bir türlü olmuyor. Yok, kedi meselesinde yanılmış olamaz. Kedi işi doğru, orası kesin. Ama anlamıyor, niye olmuyor? Tabanca ateşlemiyor.

Hahaa! diyor Şeytan. Gördün mü, işe yaramaz.

O anda anlıyor bizimki. Hahaa! diyor. Olur mu? Silahı çekmemiştim de ondan! Meğer Luc silahı değil de horozu çekmiş, tetiğe bastıkça tabanca ateşleneceğine horoz ötmekteymiş!

İştee! diyor Luc, çekiyor silahı. Bang! diyor ateş alıyor silah. Hiçbir şey olduğu yok şeytana. Haydaa! diyor Luc. Niye olmadı? Kediden şüphesi yok. Kedi hikayesinden yüzde yüz emin.

Şeytan diyor ki, Üzgünüm Luc. Ama öğleden sonra 4 oldu. Hava kızlımsı, enfes, görüyor musun?
Güneş batıyor, leziz mi leziz bir akşam güneşi bu.

Tüh ya! diyor Luc, Saat öğleden sonra olursa kedi artık işe yaramaz.

Evet, diyor Şeytan, Maalesef. Lümbürdenek yutuveriyor Luc'u. Kediyi de yiyor, köyü de yiyor. O gece sabaha kadar hazımsızlık çekiyor Şeytan. Şu çılgın Fransız Luc'le arkadaş gibiydiler çünküm. Böylelerinin hazmı nispeten zor oluyor.

Dedektif

Yoğun, koyu, ağır yıllardı. Zaman yavaş ve ağrılı akıyordu. Genç çocuklar sokaklarda birbirlerini vuruyordu. Ekonomi kötüye gidiyordu. Suç oranı katlanarak artıyordu, rafinerilerde iki günlük petrol stoğu kalmıştı, televizyonlar siyah beyazdı, yurtdışına ancak 3 yılda bir çıkmaya izin veriliyordu. Otomobillerin köşeleri sepsert yapılıyordu. Tariş İplik Fabrikasında 1700 işçi, işten atılmalarına tepki olarak ölüm orucu tutan arkadaşlarını desteklemek için üretimi durdurmuş, direniyordu. Emniyette telefonlar durmadan çalıyordu, öyle ki doğru dürüst düşünebilmek için bizim bürodaki bütün telefonları fişten çekmiştik. Yıllar öncesinden bir suçu araştırıyorduk. Böyle faili meçhul suç çoktu, fakat bu başkaydı, çok önemliydi, belki de en önemlileriydi. Suçun ne olduğunu tam kavrayamıyordum, ama yaklaştığımızı hissediyordum.

Başkan Bülent Ecevit, Bonn'da yaptığı temaslardan başarıyla dönmüş, aldığı 100 milyon marklık kredinin sevinciyle havaalanından el sallıyordu. Kafasını alandaki tel örgülerdeki bir delikten çıkarıp basına komik suratlar yapıyor, dil çıkarıyor, neşeyle gülüyordu. Başkan yardımcısına "Gel sen de oyna, bak ne güzel" diyordu. Fakat başkan yardımcısı "Ben ciddiyim efendim" diyordu. İşte o zaman Ecevit başını delikten çekip çıkarıyor, suratı asılıyor, "Ben de ciddiyim," diyordu, "bu suçlunun bulunmasını istiyorum."

Fakat suçluları bulmak kolay değildi. Etkileri yozlaşmış hükümetin her yerindeydi. Kanıtlar gizlenmişti. Başım sürekli ağrılar içindeydi, günde sekiz tane aspirin içiyordum. Suçun doğasına dair biraz ilerleme kaydetmiştim. Çocuk kaçırmaydı galiba, ama emin olamıyordum. Bu kaçırma sırasında bir şeyler fena halde ters gitmiş, belki de çocuk o karmaşada vurulmuş, ölmüştü. Bir de olaya tanık olan başka bir çocuk vardı. İşte burası çok bulanıktı, belki de bu tanık, kaçırılan çocuğun kendisiydi, bilemiyordum, iki aspirin daha yutuyordum, midem kaynıyordu. Asıl önem verdiğimiz tanıktı, onu arıyorduk. Fakat bir de sayılar vardı. 4, 6, 12. 128, 865, 17. Dosyalar dolusu sayılar. Ne anlama geldiklerini anlayamıyordum. Bunları bir anlasak suçu çözebilir, hatta belki tanığı da bulabilirdik ama yozlaşma korkunç düzeydeydi, sayıların bir kısmı silinmiş, bir kısmı kayıptı, derin devlet sayılara ulaşmıştı. Şef eve gidip biraz dinlenmemi öneriyordu, anlaşılan görünüşüm pek iç açmıyordu. Günlerce yatak odamda karanlıkta oturup migrenin geçmesini bekliyordum, fakat düşünmeyi durduramıyordum, o numaraların düzenini kavrayabilmek için çırpınıyordum.

Ecevit GATA'da solunum yetmezliğinden öldüğünde dolar 47 lira on kuruştu. Filtreli sigara karaborsaya düşmüştü, bir Romen tankeri boğazda bir Yunan şilebiyle çarpışmış, haftalardır yanıyordu. Meclisteki partiler gizli toplantılardan sonra Başkanlık makamını Sezen Aksu'ya teklif ediyorlardı. En önde sembolik olarak tarafsız, halkın sevdiği biri bulunsun istiyorlardı. Sezen Aksu teredüt ediyordu, "Çok şaşırdım, teşekkür ederim" diyordu. Çekinerek de olsa sonunda kabul ediyordu. Çok eğlenceli bir Başkan oluyordu, insanlarla birlikte şarkılar söylüyordu, herkes onu çok seviyordu, fakat suçlarla ilgilenmiyordu.

Biz yine de araştırmaya devam ediyorduk. Şef bana o numaraları mutlaka bulmamı söylüyordu, "Aramaya devam et" diyordu. Kendi de başka bir iz üzerinde, tanığın peşine düşüyordu. Çok çalışıyordum. Şüphelendiğim iki kişi vardı, kirlenmiş devletin tam göbeğindeydiler. Benimle dalga geçiyorlardı, "Hiçbir şey bulamazsın," diyorlardı, "bulsan da kanıtlayamazsın." Yine de bir yerlere yaklaşıyordum, biliyordum. Hep yanımdalardı, rahat bırakmıyorlardı ki düşüneyim, anlayayım. Ama o sayılara bakarken sonunda aklımda bir şimşek çakıyordu. Tarihti bunlar, ya da adres gibilerdi, adres ve tarih içiçeydi, 3, 5 ve 18; 2902, 11 ve 109, işte şimdi her şey aydınlanıyordu, telsizden şefe anlatıyordum, bu dosyalarda bütün suçların sayıları vardı. Benim bu keşfim üzerine şüpheliler biraz tedirgin oluyordu, ama rahatları çok da bozulmuyordu. Biz bu sayılara dayanarak onları tutuklayacaktık, fakat delil yetersizliğinden bir hafta sonra serbest kalacaklardı.

Tam bu sırada karşıdan yardımcılarıyla birlikte şef geliyordu. Beş yaşlarında bir çocuğun elinden tutuyordu. Bana birini andırıyordu, çok yakından tanıdığım birini, ama çıkaramıyordum. Tanık çocuğu gören suçlular kaçmaya başlıyorlardı. Biz de peşlerine düşüyorduk, fakat ben ağır kalıyordum, omzum acıyordu, omzumdan yaralıydım, neden bilmiyordum, anlamıyordum. Şef ikaz ateşi açıyordu, suçluların biri konuşmak, mahkemede tanıklık etmek istiyordu, diğeri kaçmaya devam ediyordu. Silahlıydı, ateş ediyordu, çatışma çıkıyordu, korkuyordum. Aramızda bir ağaç vardı, onun arkasına kadar gidebilsem, oradan hamlemi yapabilirim diyordum. İç cebimden ince bir kızarmış patates dilimi çıkarıyordum. Elimde tutup sallayarak suçluya doğru koşuyordum, fakat bunu neden yaptığımı anlamıyordum. Gözlerini kısıp dikkatle elimdekine bakıyordu. İşte o zaman anlıyordum, suçun son ve en kesin kanıtı bir kürdandı, patatesi göstererek onu yanıltmıştım, kürdanın bende olduğundan korkmasını sağlamıştım, böylece ağaca varacak kadar zaman kazanmıştım. Tekrar kaçmaya çalışıyordu, ama artık çok geçti, onu yakalıyordum, boğuşuyorduk, ateş ediyordu, mermi yanımdan geçip şef'e teslim olan diğer suçlunun omzuna giriyordu. Sonunda rakibimi etkisiz hale getiriyordum, diğerleri gelip götürüyorlardı. Şef kaldırımda oturmuş, sırtını duvara dayamış, yorgun görünüyordu. Yanında diğer suçlu yatıyordu, omzunu tutarak acıyla kıvranıyor, "Ölüyorum" diyordu. "Bir şey olmaz," diyordum, "merak etme, hiçbir şey olmaz." Onu sakinleştiriyordum. Bu suçu çözdüğümüze inanamıyordum. Ağlayasım geliyordu. Ağlıyordum. Şef elimden tutuyordu. "Geçti," diyordu, "ağlama bak, geçti."

Varolmanın Dayanılmaz Yalpaklığı

Geliyolar geliyolar. Donkidink dunkidink koşa koşa kaçıyoruz. Hehahaha. Aman da çok zevkli. Arkamızda kocaman adamlar, ellerini yüzlerini yamuk yumuk yapa yapa koşturuyolar. Hehahaha. Yalpa yalpa aman düştüm. Ağlasam mı kalkıp oynasam mı? Ağlasam bi ağlarım ama var ya. Eaaaaaaa. Eaaaaaaarrrrrggggggg. Zorluyorum Eaaaaaaaggggggggghhhhhhkkkkk. Okşuyolar ne güzel. Tamam güldüm yine Hehahaha. Abucu gabucu gabucu. Hehahaha. Anne yok, nerde anne? Ce-eee. Hehahaha. Tamam güldüm bi sürü oley. Koşcam yine Hehahaha. Donkidink dunkidink. Abi nerde? Hani bi abi vardı o nerde? Eaaaaaaaaa. Tamam tamam sustum. Bu şey ne yuvarlak? Yiyorum, kızıyolar. Tükür, pis, kaka. Yahu neolcak? Pis kaka. Düşmanım o şimdi benim. Uzuun uzuun her yer tarlalar. Rüzgar esiyo rüzgar. Vuuuuuuvvv. Pis kaka bi canavar. Pis kakaya bi bakıyorum, bi vuruyorum anneler kızıyolar. Yapma çocuğum atma sağa sola kırıcan aman çok uzun konuşuyolar anlamıyorum. Ne diyolar ne diyolar? Bu anne denen mereti çok seviyorum. Ama baba da şahane bişey. Baba. Baba. Hehahaha. Yamuk yumuk yapıyo. Bu baba. Bu baba da abi nerde, abi vardı bi tane? Eaaaaaaa. Hıfs Hıfs Hıfs Eaaaaaaa. Olsun ama anne var çok güzel, o okşuyo, nerde anne? Ce-eee. Bu anneye karşı içimde değişik hisler uyanıyo. Cici anne, güzel anne. Ne güzel bu anne. Yalnız anne çok güzel de, annede bu bendeki pipiden yok. Noolmuş annenin pipisine? Babada bi sorun yok, onda duruyo. Geçen gün duşta gördüm gayet kallaviydi mevcuttu. Baba normal. Ulan bu baba bu anneninkini kesmiş olmasın? Anaaa. Bu baba fena bişey mi lan acaba? Onu kesen benimkini de keser bu baba bu anneyi bana yar etmez söyliyim ben. Durum vaziyet fena. Ulan hayatta tek bi kadını sevdim, onu da bırakmadılar kavuşayım anasını satiim. Sırf bunla kalsa iyi, geçen gün gittik sınıfın ortasında Burcu'ya ilan-ı aşk ettik sıpa kadar boyumuzla, o da yüzümüzde gözümüzde patladı. Ulan ne bahtsız adammışım ben be. Gerçi zor yahu bak düşün: Sen bunca kızın arasından birinden hoşlanıyosun. Her bi kız da bunca erkek arasından birinden hoşlanıyo. Yani senin gizlice hoşlandığın kızın gizlice hoşlandığı erkeğin sen olması olasılığı nedir yahu? Ama yapan da yapıyo ya. O yapan yaptığını nasıl yapıyo, onu bi çözsem zaten. Liseye geldik daha bi öpüşme mevzusu yok ya. Utanıyorum. Sorarlarsa yalan söyliycem, ilk kez 16 yaşımda öpüştüm diycem, çok da erken tarih vermiyim kuşkulanmasınlar. Ya, haftalar boyu saatlerce telefonda konuşuyoruz konuşuyoruz, bi türlü çıkamıyoruz, sonra gidiyolar başka başka adamlarla çıkıyolar. Hayır bende mi sorun var anlamıyorum ki. Bak üniversiteye geldim, halen resmi olarak kimseyle çıkmamış bir üniversite öğrencisiyim, utancımdan ölüyorum yani. Ama yazış desen allah. Kızlara bi hava atıyorum bi hava atıyorum, topu kale önüne kadar şahane taşıyorum fakat son vuruş yok, ceza sahasında pas yapa yapa topu kaptırıyorum. Mesela son hikayemiz, al işte bu kızla da çıkmayı beceremiycem. Ulan dur bakiim oluyo galba ya, oluyo oluyo, çıkıyorum ulan. Hehahaha. Kim diyodu lan kimseyle çıkamaz bu ezik diye? Hehahaha. Elele tutuşuyoruz donkidink dunkidink koşuyoruz. Ne güzel ya. Hehahaha. Çok seviyorum ulan. Hehahaha. Ama ben çok seviyorum o niye benim ağzıma sıçıyo? Eaaaaaaa. Eaaaaaaarrrrrggggggg. Zorluyorum Eaaaaaaaggggggggghhhhhhkkkkk. Kimse okşamıyo, bi türlü geçmiyo, Eaaaaaaaaaaaaaaa. Yapıcak bişey yok kendimi toparlıyorum. Ulan demek bu işlerde racon birbirinin ağzına sıçmakmış. Ben ne bileyim kimse lisede öğretmedi ki. Dur bakiim şu kızda bi deneyeyim bakiim? Evet evet, böyle böyle yapınca ağzına sıçabiliyorum. İyi iyi geliştiriyorum kendimi kimse benim ağzıma sıçamıycak ben herkesin ağzına sıçıcam. İyi de bu kız ağlıyo. Ağlama yahu, bak nerdeyim ben? Nerdeyim yokum? Bak burdayım ce-eeeee! Hehahaha. Ah, tokat atıyo. Olsun, ağıza sıçmada bir numara oluyorum, kimseleri kendime dokundurmuyorum, şampiyon oluyorum, en birinci oluyorum, bişeyler çok yanlış ama sallamıyorum, yalnız yahu düşünüyorum düşünüyorum, şu anne vardı ya anne, hani nerde anne, burda anne, ce-eee anne, işte o anne en şahanesiydi bunların yahu, o anneyi baba bırakmadı baba, zaten o baba yok mu o baba, iyiydi miyiydi ama az çakal da değildi, en süper hatunu kendine sakladı o baba, şu annenin aynısından bi tane de buralarda bi bulsam var ya, hiç ağzına sıçmıycam, okşuycam okşuycam, başucumdan ayırmıycam, abucu gabucu abucu gabucu donkidinkidonk oynıycam, Hehahaha.

Post Rock II

Burada, bulunduğum bu noktada, bundan 120 yıl sonra da bulundum.

Çorak topraktan kalkan toz gözlerimi yakıyordu. Beton şehrin üzerine pembe bir marşmelov bulutu sis gibi çökmüş, sodyum lambalarından yansıyan ışık ve havadaki pislikle karışarak turuncu-kahverengimsi bir ton almıştı. Burnumda bir karamel kokusu, yoğuştuğu araba camlarındaysa pembe çamurlar bırakıyordu. Gün batıyordu.

Gözlüklerimi taktım. Şehirde kalan üç beş insanın yanına dönmek için sokaklara daldım. Tozlu kaldırımlarda kardelenler açmış, umutsuzca bana bakıyorlardı. Yeraltındaki sığınağa inmeden önce Taksim'den kalanlara baktım. Meydanın üzerinde kocaman bir gökkuşağından pembe sise simler yağıyordu. Taksim taze toprak kokuyordu. Arkamı döndüm ve basamakları indim. İçeride İstanbul'un son sakinleri mutsuz mutsuz dansediyorlardı. 120 yıl önce terkedildiğim masaya geri döndüm, satın aldığım sigaradan bir tane yaktım.

Ama bütün bunlar çok uzun zaman sonraydı. Şimdi bunları düşünmenin sırası değil. Şu anda, şimdi, kendimi tamamen vermem gereken şey, donmuş bedenini beni affetmeye ikna etmek. Ondan hoşlanmadım bile, bebeğim. Güzel olduğunu bile düşünmedim. Dudaklarındaki çiçeklere ve ellerindeki sihirlere kandım. Ayıldığımda onu aramadım bile. Yatağıma dökülmüş yapraklarını çöpe attım. Gitme, bebeğim, gitme aşkım, onu gerçek hayata hiç sokmadım, gitme.

Dikkat!

İnşaat halindeki duygulara asılmak

tehlikeli ve yasaktır

Sır

Giz'e bıraktığı yorumda, donk bey ısrarla benim kimseye söylemediğim sırrımı öğrenmek istemiş.

Pekâlâ, o halde açıklıyorum:

Bundan 5 yıl kadar önceydi. Sağ elmacık kemiğimin kenarında bir sivilce çıkmıştı. Çok büyük ya da iltihaplı değildi, ama dokununca ağrıyordu. Bir gün biraz sertçe bastırdığımda, ağrının ötesinde bir şey hissettim. Merak edip kurcaladığımda, sivilceye her bastırışımda içime doğru koyu kahve yoğunluğunda bir sıcaklığın aktığını farkettim. Oldukça hoş bir duyguydu, ilerleyen günlerde sivilceme bastırmadan edemez olmuştum.

Sonunda gitgide bu hissin şiddetlendiğini farkettim. Her seferinde sivilcemden içime doğru daha güçlü bir akış oluyordu. Enerji mi, bir cins biyolojik sıvı mı, yoksa sadece sinirsel bir ileti mi, bilemiyordum. Endişelenmeye başladım. Bir doktora gösterdim, normal bir sivilceden farklı bir şey göremedi. Bir fizikçiyle konuştum, ve yaptığımız deneyler sonunda sivilcemin bir cins boyut kapısı olduğu kanısında uzlaştık.

Sabahlanan geceler, yoğun hesaplamalar, Stephen Hawking'in mekanik ses aletiyle geceyarıları yapılan konuşmalar ve paranoyak bir iddianın peşinde harcanan uzun saatlerden sonra, sivilcemin bir karadeliğin çıkış noktası olduğu sonucuna vardık. Söz konusu karadeliğin çekimine kapılan cisimler, yüksek çekimin etkisiyle boyutsal anlamda bütün özelliklerini kaybedip yamuluyor, kütle çekiminin yarattığı büküm ve tam olarak tanımlayamadığımız bir anomalinin etkisiyle benim sivilcemin arkasında beliriyorlardı.

Elbette bu şeklini kaybetmiş kozmik nesnelerin ve cisimciklerin içimde birikmesine izin veremezdim. Eczaneden edindiğim topik potasyum klörür solüsyonu içeren Cleasin adlı sivilce ilacını sabah akşam uygulamaya başladım. Bir hafta sonunda sivilcenin etrafı kurumuş, ucuysa patlamaya hazır küçük bir baş haline gelmişti.

2001 yılının fırtınalı bir Cuma gecesi, uğursuz bir yağmur pencereyi acımasızca döver ve gök bir kurban istermişçesine boğur boğur gürlerken, yurt odamın banyosunda aynanın karşısına geçtim. Lanetli sivilcemi lavaboya doğrultup, parmaklarımla yandan bastırarak patlattım. "Pfçş!" ünlemiyle son nefesini veren sivilcemden lavaboya bir şey düştü. Onu önce görmedim, sadece porselene çarpan "tlank" sesini duydum. Dikkatle baktığımda, ufak bir fındık büyüklüğünde gri bir bilyenin yuvarlanarak ortadaki deliğe doğru gittiğini farkettim. Son anda yakaladığım cismi incelediğimde, bunun küçülmüş bir gök cismi olduğunu anladım. Ya bir gezegen, ya da bir kahverengi cüceydi, bu şekilde elde tutulup bakılınca, çarpılmış oranları yüzünden tam karar vermek mümkün olmuyordu.

O gece, içime uzayın gazabını akıtan sivilcemden kurtulmuş, sürekli cebimde gezdirdiğim bir gökcismine sahip olmuştum. Gezegenin bütün hafifliğine rağmen tuhaf bir şekilde hissedilebilen kütle çekimi yüzünden insanlar daha sokulgan olmaya, tanımadıklarım daha sıcak davranmaya başlamışlardı. Karşılaştığım herkes bana hayrandı. Deneylerimin sonuçları mükemmel çıkıyordu, neye dokunsam mucizevi bir biçimde işime yarıyordu, okulda prestijim artıyor, çok başarılı bir kariyer beni bekliyordu.

Ne yazık ki, gezegenimi 2002 yazının Ağustos ayında, Olimpos'ta kaybettim. Oniki - onbeş yaşlarında bir grup çocukla gazozuna misket oynamaya karar vermiştik. Elimi paraları çıkarmak için cebime attığımda gezegenimi hissettim, ve bugün de hâlâ pişman olduğum o cümleyi sarfettim: "Tamam, oynarım, ama bir şartla: Ben kendi misketimle oynayacağım." İtirazlar olduysa da misketimin garip çekiciliğini görünce onu kazanmak sevdasıyla kabul ettiler. Neden böyle söyledim bilmiyorum, belki de onunla her oyunu kazanabilecekmiş gibi hissettiğim için. Hava gerçekten çok sıcaktı, ve hiçbir şey insanı beleş bir gazoz kadar serinletemez.

Çocukların arasında, on iki yaşında, yaramazlıklarıyla Olimpos esnafına kök söktürmüş bir İbrahim vardı. Çamurlu tokyo terlikleri, pis şortu ve mavi atletiyle beni ve misketimi gözüne kestirmiş, iyice bir süzüyordu. Birkaç saatlik oyundan sonra ikimiz en çok misketi ütenlerdik. Asıl kapışmanın ikimiz arasında olduğu çoktan belli olmuştu. Çok iyi oynuyordum, ama insanı bayıltan güneşten olsa gerek, stratejik bir hata yaptım. İbrahim iyi bir vuruşla gezegenimi vurup alabilir, dünyamı başıma yıkabilirdi.

Bana şöyle bir baktı, burnunu çekti ve hayatının en iyi atışını yaptı. Biraz da anormal kütle çekiminin yardımıyla bilyeme doğru kavis alan misket, göbekten "çotk!" diye vurdu. Gezegenimi çok seviyordum, ama bir oyunbozan da değilimdir. Gerçeği kabullendim.

Yıllar geçti. Ama hâlâ ne zaman bir sivilcem çıksa, çekinerek üzerine bastırırken o akışı yeniden hissedebilecek miyim diye pür dikkat kesiliyorum. Oysa hepsi sadece can sıkıcı küçük kırmızı birer noktadan ibaret oluyor. Bir yandan da gazetelerden borsanın genç yeteneği, minik milyarder İbrahim Taşakıtan'ın daha onaltı yaşında büyük başarılara nasıl imza attığını okuyorum. İşte benim herkesten gizlediğim büyük sırrım bu. Sahip olabileceğim bütün ünü ve parayı aptal bir misket oyununda kaybetmiş olmam. Aptallığımdan o kadar utanıyordum ki, bunu bugüne kadar herkesten sakladım. Ama artık önemi yok. Gençken yapılan yüzbinlerce hatadan biri, diğerlerinden farklı olarak insanın bütün hayatını etkileyebiliyor. Buna rağmen, her sabah, bile bile yaptığım hatalarımla dolu gençliğim, camı açıp dışarıya bakıyor ve dünyaya meydan okurcasına "Vooaaaaarrrgggp!" diye bağırıyor.

Giz

Newton o korkunç sırrı keşfettiğinde
Önce kimseye söylememeye karar verdi.
Ama aradan iki ay geçti;
Yattı, kalktı, kirayı ödedi;
Amaan, dedi, satarım ebesini.
Ve dünya yerçekimini öğrendi.

Technicolor Ghosts of Vivid Madness

Çekmecemde aşağıdaki mektubu buldum. Ne zaman yazdığımı ya da benim yazıp yazmadığımı bilmiyorum. El yazısı benim küçük kargacık burgacık yazıma benziyor. Morpheia kim tanımıyorum. Bahsedilen yer neresi bilmiyorum. Korkuyorum.

"Sevgili Morpheia,

Renklerden Mor'a bıraktığınız sevindirici yorum için teşekkür ederim. Hayır, Sencivanoğlu'nun maceralarını okumadım. Ama bir gün televizyonda gecenin dördünde bir reklam gördüm, arayan ve sattıkları kellik kapatma spreyini alan ilk 10 kişinin bedava bir tatil kazanacağını söylüyordu, hemen arayın diyordu, hemen aradım, kredi kartı numaramı verdim, kazanmıştım, ilk on kişiden biri bendim, milyonlarca liraya saçın kel bölgelerini siyaha boyayan bir saç spreyi ve bedavaya Perseus Takımyıldızı'na bir gezi almıştım.

Biz onumuzu üstü açık bir citysighting otobüsüne bindirdiler, onu da Houston'da şu Discovery'yi yaptıkları gibi Amerika'dan kiralanmış bir rokete monte edip bizi uzaya fırlattılar. Ateşleme geri sayımı yapılırken çok heyecanlanmıştım, ama yine de aklım diğer dokuz kişinin saçlarına kayıyordu ve dikkatim dağılıyordu, hiçbirinde kelliğin izi yoktu, acaba sprey gerçekten çok mu işe yarıyordu, yoksa onlar da benim gibi ihtiyaçları olmadığı halde spreyi tatili kazanmak için mi almışlardı? Bu düşüncelere dalmışken gerisayımı unutmuştum, birden havalandık. Müthiş bir duyguydu, yüzümde ve bütün gövdemde basıncın ve itkinin hayvansı vahşiliğini hissetmek inanılmazdı. Sonra dünya arkada kalınca yediğimiz G'ler de bitti, otobüsü fırlatan roketleri bıraktıktan sonra Perseus'a kadar yavaş ve monoton bir yolculuk yaptık. Arada bir muavinler bayat kek ve çay ikram ediyorlardı, her seferinde su ya da çay yerine kola içtim, gaz yaptı, 25 saatlik yolculukta aynı koltukta oldukça rahatsız oldum, uyuyamadım da. Arkamdaki talihli de koltuğumu yatırmama itiraz ediyordu, bir soluma, bir sağıma dönüyordum, dizlerim ön koltuğa yapışmış sıkışıp bunalıyorlardı, discmanimin pili bitmişti müzik dinleyemiyordum, kitap okuyamıyordum midem bulanıyordu.

Takımyıldıza vardığımızda oldukça yorgundum, ama saatler boyunca seyrettiğimiz yıldızlı siyah monoton arkaplandan sonra gördüklerim aklımı başımdan aldı. Etrafta rengârenk bir cümbüş vardı, saykodelik yaratıklar sürrealist varlıklarla oyunlar oynuyorlardı, mor ejderhaları, üniversiteye giden böcekleri, şapkacı satirleri, filolar yöneten mankenleri hep orada gördüm. Bu blog'a yazdıklarım, bir haftalık her şey dahil tatilim boyunca Perseus Takımyıldızı'nda gördüklerimden etkilenerek yaratılmıştır. Bunu itiraf etmeliyim. Hayatımın o en güzel tatilini, marşmelov çiçeklerinin yetiştiği ve altın rengi petrol kuyularının çalıştığı tepede yaşayan kel tavşan-peri'yi, ona saç spreyimi hediye edişim ve birlikte balıkçı Refik'in meyhanesine gidip kafaları çekmemizle başlayan güzellikleri, bu benzersiz tavşan-peri'yle büyülü üç gün boyunca yaşadıklarımı kendime saklıyorum. Sadece bu imgeleri nereden bulduğumu merak edenlerinizin, hepsini Perseus'tan arakladığımı bilmeniz yeterli.

Bu mektup benim itirafım, günah çıkarışım, vicdanımı rahatlatma çabam ve af dileyişimdir. Gidişimizden daha da yorucu bir dönüş yolculuğu, oldukça sıcak bir atmosfere giriş deneyimi ve epey sert bir inişle dünyaya geri gelişimin hissettirdikleri, surround ses sisteminden küçük mono hoparlörlere dönmek gibiydi, I-max sinema salonundan çıkıp 34 ekran televizyonda siyah beyaz sessiz filmler seyretmek gibi, cdleri bırakıp kaset dinlemek gibi, Pentium 4'ü çöpe atıp tekrar Commodore 64 kullanmaya başlamak gibiydi, eksikti ve özellikle hem tavşansız hem de perisizdi. Tekrenkli hayata dönmenin bunalımını atlatmak aylarımı aldı. Şimdi yazdığım öyküler, gözlerimi kapatıp müziğin çaldığı yıldızları hatırlayışlarımın izleridir. Hiçbirini ben yaratmadım. Her şeyi Perseus Takımyıldızı'nda gördüklerim ve hikayelerini dinlediğim Perseuslu ozanlardan çaldım. Bu zavallı insan müsveddesini mazur görün. Yaşamaya devam edebilmek için bunu yapmaya mecburdum. Her canlı gibi ben de, içten gelen engellenemez bir dürtüyle, ne kadar anlamsız olursa olsun, bu sefil hayatı bırakamadım, nefes almak için hırsla çabaladım, ve ancak bu onursuz hırsızlıkla ayakta kalabildim. Size yalvarıyorum, bana acıyın, beni affedin sevgili Morpheia. Ben sizin yaptığınız ve henüz yapmadığınız bütün şeytanlıkları affediyorum.

Önünüzde Acı ve Pişmanlıkla İnleyerek,
Frrmack"

Post Rock

Yeraltında yaşıyorduk. İlişkilerden korkuyorduk. Ben okula gidiyordum. Zararlı gazların kimyasını öğreniyordum. O kendini aside vermişti. Neon tabelalı café-bar masalarında oktagonal haplarla oynuyordu. Kirli duvarlarda rengârenk şekiller seyrediyordu. Bir arkadaşın tünel-evinde tanıştık. Beş ya da yedi kişiydik, neutral milk hotel çalıyordu. Bana bir hap vermişti, saatlerce başbaşa bilgisayarın ekran koruyucusunu izlemiştik. Filmlerden ve Audrey Hepburn'den bahsetmiştik. Herkes yattıktan sonra köşedeki yer yatağında sevişmiştik. Çocuksu masumiyetinde yine de beni korkutan bir şeyler vardı. Gözlerime bakıp adımı fısıldadığı rahatlıkla birdenbire beni sevmekten vazgeçebileceğinden ürküyordum. Aynı zamanda hep bu saflık ve sevgiyle bana bağlanırsa ondan sıkılmaktan korkuyordum. Ondan sıkılmak istemiyordum. Birlikte Kunderalar okuyup hep sevişmeyle sonuçlanan tartışmalar yaptık, alt seviyelerdeki koyu kahverengi göletin kenarında halusinojenlerle birlikte sandviç yedik, karanlık sulardan fırlayan aynı uçan balıkları hayal ettik, şarap içip yüzeye çıkma fikirleriyle eğlendik, gün boyu yatakta dönüp pizza yedik, ayrıntıları atlayarak eski sevgililerimizden bahsettik. Arkadaşlarımız bizi her yere birlikte çağırıyordu, turuncu sodyum lambalarının aydınlattığı ıslak paslı tünellerde elele yürüyorduk, ikimiz de çok mutluyduk, artık güneşi görmek istiyorduk, birbirimizden cesaret alıyorduk. O her zamanki çocuksu anidenliğiyle "bugün yukarı çıkalım" dedi, "tamam" dedim, ne dese tamam diyecektim, birlikte arsenik içmemizi de öneriyor olabilirdi, aşık olmuştum, elele tutuşup yeryüzüne çıktık, ışık çok çiğ ve parlaktı, hava sıcaktı, "seninle burada yaşamak istiyorum sevgilim" dedi bana, "tamam" dedim, bir bebeğin bağırsaklarını deşmemi söylüyor da olabilirdi, aşık olmuştum, bir göl bulup çıplak yüzdük, çam ağaçlarının ortasında bir kulübede yaşadık. Birbirimizden başkasını görmüyorduk. Aylar ya da yıllar geçti. Arkadaşlarımızı unutmuştuk. Bazen tünelleri, ya da yanında kafayı bulduğumuz kahverengi göleti hatırlıyorduk, aşağıda birlikte geçirdiğimiz günlerden bölük pörçük anlar geliyordu aklımıza, pek aldırmıyorduk, artık eskisi kadar sevişmiyorduk, ama mutluyduk, birbirimizin kollarında uyuyup düşen çam yapraklarıyla mikado oynuyorduk. Geleceği ya da geçmişi umursamıyorduk, zaten zorlasak da birbirimizden başka bir şey hatırlayamıyorduk, hâlâ birbirimizi tutkuyla seviyorduk, topladığımız meyvaları yerken çocuğumuz olmamasına hayıflanıyorduk, bir süre sonra anılarımızda çocuklara dair de pek bir iz kalmadı, bir çocuğun neye benzediğini anımsayamıyorduk. Huzurluyduk, çok az konuşuyorduk, isim kullanmadığımız için isimlerimizi de unutmuştuk. Yüzmek, meyva toplamak ve yatmakla geçen günler boyunca sakin bir kaygısızlıkla gülümsüyorduk. Artık konuşamıyorduk, sözleri unutmuştuk, ama birlikte olmaktan hoşnuttuk. Sessizce birbirimize bakıyorduk, mutluyduk ama neden mutlu olduğumuzu bilmiyorduk, nasıl tanıştığımızı, nasıl buraya geldiğimizi çıkaramıyorduk, sadece yan yana varoluyorduk, kışın soğukta birbimize sokuluyorduk, öylesi daha sıcak oluyordu, ama birbirimizi tanımıyorduk. Bazen bu aynı kulübedeki tanımadığımız yabancıdan korkuyorduk, ama hemen geçiyordu, huzurumuz kaçmıyordu, halimizden memnunduk. Yine de birbirimizden uzak duruyorduk, o her gün daha uzakta yatıyordu, sonunda bir gün çıktı ve bir daha gelmedi. O gidince iyice rahatlamıştım, artık daha da mutluydum, hiçbir şeyden korkmuyordum, gözlerimi kapadım, ama tekrar açmayı unutmuştum.

Uçan Tekme

Jean Claude Van Damme, bir hamster'ın keskin zekasına ve bir orangutanın çevik yumruklarına sahipti. Yıllar boyunca dövüş filmlerinin vazgeçilmez duayeniyle aynı adı taşımanın sıkıntısını çekmişti. Ortaokuldayken, aktör Van Damme ilk ortaya çıktığında, bunu çok cool bulmuş, sıralara geçirdiği döner tekmelerle arkadaşlarına hava atarken bacağını kırmıştı. Oysa yıllar geçip, bacağı iyileşirken, içindeki yara gitgide derinleşmişti. 50 yaşında bir memur için bu lanetli isim, her gün büroda alay konusu olmak, kahvede ne zaman Van Damme filmi oynasa gevrek kahkahalara maruz kalmak ve bakkaldan ekmek alırken
- Yengeye selam söyle Jean Claude Bey Amca.
- Ne yengesi evlâdım, bekârım ben.
- Yahu dün akşam Özbekistan'da mafyanın karatecisiyle dövüşüp kurtardığın yengeyi diyorum, Hişşş, honkahonkahonkahakahaka (bu çocuk da hep böyle bir tuhaf gülüyordu)
diyaloğunda yer almak demekti. Elbette bekârdı. Hangi saygıdeğer bayan, bu isimde birinin zevcesi olmak isterdi? Hacca gidip Hacı Jean Claude olmak bile yıllardır arzuladığı saygıyı yaratamamıştı. Her gece babası Osman Van Damme ve annesi Hayriye Van Damme'ı rahmetle anıyor, fakat bir yandan da bilmeden alnına yazdıkları bu kahrolası kader yüzünden, ruhlarına fatiha okumadan yatıveriyordu.

Kasvetli bir cumartesi sabahı, "Yeter," dedi. (Artık canına tak etmişti.) Bu duruma bir son verecekti. Ezelî düşmanıyla, hayatı ona zehir eden bu kâfirle yüzleşecek, ona dünyayı cehenneme çevirmenin ne demek olduğunu güzelce anlatacaktı, tabii anlatmak durumu kavraması için yeterli olmayacağından, şu sözkonusu 'dünyayı cehennem etme' hadisesini bir de göstermek gerekecekti, şerefsizin ağzını burnunu kırmanın bu yönde hedefe tam ulaşmasa da oldukça tatmin edici sonuçlar vereceğine inanıyordu. Van Damme'ın dağılmış suratından sızan kanların hayalindeki görüntüsüyle bir an sırıttı. Tereddüt etmeden altın künyesini bozdurup Amerika'ya bir metro bileti aldı. Taksim'den bindiği metro 4. Levent'te "Son Durak" anonsu yapınca kazıklandığını anladı, fakat asla pes etmedi.

Tramvayı, teleferiği ve kendisine bileti satan adamın ışınlanma kabini olduğunu iddia ettiği bir gardrobu başarısızlıkla denedikten sonra doğru yolu buldu. Amerika'ya uçtu, Hollywood'a gitti, o sırada genç bir Amerikan kickbokscusunun babasını oynayan Jean Claude Van Damme'ı film setinde buldu, korumaları atlattı, ara verilmesini bekledi ve sonunda efsanevi aktörü karavanının önünde yalnız yakaladı.

Bu gözüpek fransızı karşısında, plastik bardağından portakal suyu içip kola aromalı bir şekeri kemirir halde, son derece insan bir vaziyette görünce, her şeyi anladı. O ve bu dövüşken varlık birdi, aynı şeyin farklı yüzleriydi. Ancak birleşerek birbirlerini tamamlayacak, eksiksiz bir bütüne dönüşebileceklerdi. Yavaşça ona doğru yürüdü, ellerini şaşkın şaşkın bakan fransızın omuzlarına koydu, ve yüzünde kendinden emin bir gülümsemeyle, "Ged" dedi.

Ama hiç bir şey olmadı. Aktör Van Damme hâlâ şaşkın şaşkın bakıyordu. Ağzından ingilizce bir "Huh?" çıktı. Görünen oydu ki Hacı Jean Claude her şeyi yanlış anlamıştı. İkisi bir ve tek felan değildi. Eh, ne yapalım, bu durumda orjinal plana geri döndü. "Kapuaa!" nidası eşliğinde muhteşem fransızın muhteşem takımlarına bir orangutan yumruğu salladı. Binlerce küçük potansiyel Jean Claude Van Dammecığı öldüren bu câni hareket karşısında Van Damme acıyla inledi ve yıllar sonra prostat olup da soğuk bir perşembe gecesi tuvalette işemeye çalışırken çekeceği sancıya kadar bu kadar büyüğünü hissetmeyeceği ağrı yüzünden, zamanında bir filmin çekimleri sırasında tanıştığı ve uzun soluklu bir ilişki yaşadığı Meg Ryan'ın en mutlu anlarında sevgiyle "Kungfucan ve Sevimli Ninjalar" diye adlandırdığı uzuvlarını kavrayarak kıvranmaya başladı. Hacı Jean Claude, bu cümlenin uzunluğu karşısında bir an durakladıysa da hayatı boyunca çektiği işkenceye odaklanarak nefretini topladığı sol yumruğunu Van Damme'ın sağ meme ucuna indirdi. Tecrübeli dövüşçünün vücudu, henüz bir öncekiyle ne yapacağına karar verememişken ortaya çıkan bu yeni acıyla karşılaşınca hepten şaşırdı. Tek boyutlu zaman doğrusunun bu noktasında Hacı Van Damme'ın sağ ayağı, Tsubasalı çizgi filmlerden öğrendiği Albatros vuruşunu taklit ederek uzun süredir kavuşmayı arzuladığı Van Damme burnuyla buluştu. Artık yerlerde sürünen hısmı karşısında zaferinden emin olan Jean Claude Van Damme bir adım geri çekildi.

Fakat Jean Claude Van Damme yavaş yavaş ayağa kalktı. Ağır ama kararlı hareketlerle Jean Claude Van Damme'a döndü. Yüzünde azmin ve tiksintinin karışımıyla oluşmuş, son derece sert bir ifade vardı. Kaskatı bakışlarla, yavaşça elini burnuna götürdü. Kanayan burundan bir damla kanı, işaret parmağıyla aldı ve ağzına götürüp tattı. Gözlerdeki katılık kesinlikle değişmedi, fakat bu tadılan kan bakışlara bir delilik ekledi. Hacı Jean Claude Van Damme, son derece türkçe bir "Ulan?" diyecekti ki ses hızını aşan bir uçan tekme "U" harfini çıktığı ağıza geri tıktı. Hızını alamayan tekme, hazır gelmişken Jean Claude'un dişlerini de kırmayı tercih etti. Buradan sonrasını Hacı Jean Claude hatırlamıyordu, fakat o gün orada bulunup da ellerinde patlamış mısırlarla olayı seyretmekte olan set görevlilerine sorulsa, Van Damme'ın Van Damme'ı bir temiz dövdüğünü söyleyeceklerdi. Morarmış berelerle evine dönen Jean Claude Van Damme, talihsiz hayatını bu şekilde değiştiremeyeceğini anlamıştı. O da mahkemeye başvurup adını Jet Li olarak değiştirdi ve hayatının sonuna dek mutlu yaşadı.

Hayat denen işkenceye katlanamıyorum.

Debriyaja bastı. Vitesi bire taktı. Debriyajı biraz bıraktı. Araba titredi. Gaza bastı. Araba vöörrnttü. Debriyajı bıraktı. Araba geri gitti. Gazı bıraktı. Vitesi bire değil geriye takmıştı. Frene bastı. Vitesi bire taktı. Araba zoorççtu. Debriyaja basmamıştı. Debriyaja bastı. Vitesi bire taktı. Debriyajı biraz bıraktı. Araba titredi. Gaza bastı. Araba brummmttu. Debriyajı bıraktı. Araba ileri fırladı. Gaza iyice bastı. Araba karşıdaki duvara çarptı. Araba patladı. Öldü. Annesi buna çok üzüldü. Onu gömdü.

Renklerden Mor

Karabiberli bir gündü. Gökten ağır ağır karabiber yağıyordu. Yeni parlattığım metal zırhımın içinde, gağırç guğorç sesleri çıkararak güçlükle yürüyordum. Omuzumda birikmeye başlayan karabiberleri elimin bir hareketiyle silktim. Bunu yapmak beş dakikamı aldı, zırh çok ağırdı. Ayaklarım küçük birer buldozermişçesine çimleri eziyordu. Hava acı acı karabiber kokuyordu. Kötü bir şeyler olacağı, sessiz sakin lapa lapa yağan karabiberden seziliyordu. Uzakta, yeşil çimenlerin ortasından yükselen gökdelenlerin arasında, mor bir kütle hareket etti. Gözlerimi kısıp dikkatle baktım. Binalar dışında bir şey görünmüyordu. Hafif hafif sallanarak düşen karabiber tanelerinden başka hareket yoktu. Sonra birden, iki gökdelen arasından mor bir gölge geçti. Gerildim. Yüksek binaların tepesinden mor bir baş uzadı, onu uzun mor bir boyun takip etti. Artık kuşkuya yer yoktu, mor bir ejderhayla karşı karşıyaydım. Popom terliyordu. Fakat bu kadar zırhın arasından o kaşınan popoya ulaşmaya imkan yoktu. Dişlerimi sıktım ve raketimi fermuarlı kınından çıkardım. Ejderha, orantısız uzunluktaki boynu, mor, elipsoid gövdesi, o gövde üzerindeki küçük, bu kocaman kütleyi taşıması imkansız kanatları, dört badi badi mor fil bacağı ve uzun kuyruğuyla gökdelenlerin arasından çıkıp üzerime doğru gelmeye başladı. Anneannemin verdiği okunmuş jelibon ayıcıklarından bir tanesini ağzıma attım ve squash raketimi sıkıca kavradım. Mor dev, yağan karabiberleri yararak yaklaştıkça, devasa boyutlarını daha net algılıyor, kutsal jelibonlara dayadığım ümidimi gitgide yitiriyordum. Öfkeyle ağzını açan kudretli yaratık, bütün hiddetini üzerime kusmaya geldiğini belli eden bir çığlıkla hızını artırdı. Ben de sinirlerimin artık pes etmesini fırsat bilerek beynin kontrolünü eline alan dalağımın emriyle "Kovabungaa!" diye çığırdım. Dörtnala koşan ejderha nihayet önüme ulaştı ve açık ağzını üzerime çevirip binlerce siyah squash topu püskürtmeye başladı. Hızla gelen topları raketimle karşılamaya çalışıyordum, fakat dehşet saçan ağızdan üzerime kesintisiz bir top sağanağı dökülüyordu. Zırhımdan seken toplar dengemi bozuyor, beni sersemletiyordu. Forehand, backhand, tekrar forehand, bütün gücümle savaşıyordum. Enerjim tükeniyor, sağ dirseğim sızlamaya başlıyordu. Maalesef ben de bütün büyük savaşçılar gibi tenisçi dirseği illetinden muzdariptim. Korkunç ağrılar içinde kıvranarak canavarın açık çenesinden durmak tükenmek bilmeden fırlayan toplara vuruyordum. Raketi havada süzülen karabiber taneleri arasından her savuruşumda biraz daha yorgun düşüyordum. Hantal zırhı taşımak artık çok zor geliyordu. Sonumun yaklaştığını hissediyordum, gözlerim kararıyordu. Derken beklenmedik bir şey oldu. Dizlerimin üzerine çökmüş, derman kalmamış kollarımla son vuruşlarımı yapıyordum ki, karşıladığım toplardan biri ejderhanın gözüne geldi. Canı çok yanan hayvan üzerime top yağdırmayı bırakıp arka ayakları yerde, ön ayakları havada kalacak şekilde kalçasının üzerine oturdu, lensi kaymıştı. Bu lensi kayan göze bir de karabiber kaçınca mor ejderha acıyla kükredi. Göz topunun çevik bir hareketiyle lensi düzelttikten sonra bana dönüp, yumuşak bir gökgürültüsünü andıran sesiyle "Forehand'iniz oldukça güçlü, böyle savaşmayı nereden öğrendiniz?" dedi. Nefes nefese "Pete Sampras'ın kasetlerini seyrettim," dedim. "Servisiniz de iyiyse sizden korkulur," dedi gökgürültüsü. Kibarca kendini Cevdet olarak tanıttı. "Mübalağa ediyorsunuz Cevdet Bey," dedim. Biraz muhabbet ettik, birbirimizden çok hoşlanmıştık, bu arada karabiber de dindi. Starbucks'a gidip birer Frappucino içtik. Cevdet, oturunca kırılan sandalyenin parasını ödeme teklifimi şiddetle reddederek durumu kendisi halletti. Bunu izleyen aylarda birbirimizi daha iyi tanıma fırsatı bulduk ve duygularımız derinleşti. Belediyeye müracaat ettik fakat henüz erkek erkeğe evlilikler yasal olmadığı için bir yuva kuramadık. İzdivaç hakkımız için sürdürdüğümüz mücadele bugün hâlâ devam ediyor.

Bin Devirli Daktilo

Tam ayaklarımı uzatmış keyif çatıyordum ki Münir geldi. Eğer daktiloyu yeterince hızlı tuşlarsam uzay-zaman dokusunda bir yırtık yaratıp Dinazorlar Devri'ne yolculuk edebileceğimizi söyledi. İnanmadım tabii. Ona saçmaladığını, böyle bir delik açabilmek için en azından ışık hızına yakın hızlarda tuşlamak gerekeceğini, bunun için daktilonun uygun olmadığını, belki bir bilgisayar klavyesi olsa bir parça inanabileceğimi, ama daktiloyla gitsek gitsek ancak tımarhaneye gidebileceğimizi, hem zaten Dinazorlar Devri diye bir şey de olmadığını söyledim. Beni dinlemedi. Jura Devri, Dinazorlar Devri ne farkeder dedi. Heyecanlandığını itiraf et dedi. Klavyeyle olur mu bilmiyorum ama Leyla demin daktiloyla gitti dedi. Seni bilmem ama ben gidiyorum merak etmiyorsan gelme dedi. Bütün bunları söyleyince kafam karıştı. Konunun ilgimi çektiğini itiraf etmeliyim. Bir an bütün saçmalıkları gözardı edip dinazor görme hevesine kapıldım. Tamam ulan Münir dedim. Yürü gidiyoruz dedim.

Ve başladım tuşlara olabilgiğince hızlı basmaya. Ne yazdığıma dikkat etmiyorudm. Hatalarımı düzeltmişyordum, hatta önğme bile nbakmıytorduömç Herşey fdurmuştu ve ben çata çöuta tuşlara basıuyotrdum. Parmasklarım birrer işçi arı edasıytla tuşların üzeirnde dansediyorfdlardı. Hızr wtsarttıkkölça komntrolçğ kaytbrteye başfltsafdım. Asdhjgarrytık aıuhds fbhiçş kdjhssa dlkjlsakdjflksfj. Kadsırfo rsekranoıfe osıjfsfddsf8e lkjncvvlkmajbvnr şbşkfbj kjbnn xvckıbuh dsşfkbı. TAfdsadofhsakıs.,auyefgeŞŞkdZs.f

Aıçk cmadan gelenm esinttrinin şliddetiyle hapşırınca yavaşladım. Yazdıklarım tekrar anlam kazanmaya başladı. Mendille burnumu silerken dehşetle esintinin camdan gelmediğini farkettim. Geniş bir bozkırın ortasında, kucağımda laptop, altımda ofis sandalyesiyle oturuyordum. Münir'e baktım, o da yanımda duruyordu, henüz durumu farketmemişti, gözlerini kapamış çılgınca daktilosunu çatırtlatıyordu. Fakat beni asıl endişelendiren, daktilolu Münir objesinin arkaplanından bize doğru hızla koşmakta olan Allosaurus medius'du. Ellerimle sandalyenin kolçaklarına yapıştım ve ayaklarımla kendimi geri ittim. Allosaurus medius Münir'i iki buçuk lokmada yutarken, ben de ofis koridorlarında oynadığımız trencilik tecrübelerimden yararlanarak hızla uzaklaşıyordum. Münir'le işini beklediğimden çabuk bitiren dinazor bana doğru koşmaya başladı. Geri geri gidiyordum, yüzüm ona dönüktü, arayı kapattığını görebiliyordum. Arkamda 100 metre ötede gördüğüm dar mağara girişi tek umudumdu. Allosaurus iyice yaklaşmıştı, ama mağaraya da artık sadece 20 adım kalmıştı. Kurtulabileceğimi düşünmeye başlıyordum ki, sandalyenin tekeri bir taşa çarptı, tökezledim ve düştüm. Hemen ayağa fırladım, kucağımda kalmış olan laptop'u da kaparak mağaraya koşmaya başladım. Yetişmem imkansızdı, öleceğimi biliyordum. Ama tuhaf bir şekilde bir türlü omzumda o beklediğim ısırığı hissetmiyordum. Mağaraya vardım ve dönüp bakınca dinazorun sandalyeyi yemeye çalıştığını gördüm.

İçeride hemen laptop'u stand-by'dan çıkarıp delice tuşlara basmaya başladım, çılgınca bir hızla çabaladım ama hiçbir şey olmadı. Caps-Lock açık kalmıştı. Ne yazık ki Caps-Lock'u kapatıp tekrar denemeye vaktim kalmadı, laptop'un pili bitiverdi. Pil doluyken şarjda bıraktığım zamanlara okkalı bir küfür sallayıp geleceği planlamaya başladım. Ya günlerce burada saklanıp açlıktan ölecek, ya da Dinazorlar Devri'nde hayatta kalmayı öğrenecektim. Kendimden emin bir tavırla kararımı verdim. Pes etmeyecektim. İnsanoğlunun bu beyinle en muhteşem hayvan olduğunu kanıtlayacak, hayatta kalacaktım. Ne var ki üç gün sonra yiyecek ararken bir Velociraptor mongoliensis beni yedi ve ırkımızın üstünlüğünü kanıtlama hevesim kursağımda kaldı.

Anne, Mike Hammer'larımı gördün mü?

Kahramanmaraş'ı kar almıştı. Teğmen Dedektif Hüseyin, esrarengiz çöp olayını araştırıyordu. Belediye'nin çöp dökülmesini yasakladığı köşeye, meçhul bir fail ya da failler iki günde bir çöp atıyorlardı. Kahramanmaraş Belediyesi, bu zorlu görevi özellikle Teğmen Dedektif Hüseyin'e vermişti, çünkü Teğmen Dedektif Hüseyin bütün Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun en iyi Teğmen Dedektifiydi.

Karın genelde olduğu gibi lapa lapa değil de sert tipi şeklinde yağdığı bir Kasım günü, Teğmen Dedektif Hüseyin yeni bırakılmış çöp yığınından uzaklaşan izler farketti. İzleri takip ederek olayı çözmeye yaklaşırken, aldığı yolun kendini gerisin geri olay mahalline döndürdüğünü farkedememişti. Çöpleri görüp durumu farkettiğinde artık çok geçti. Öleceğini biliyor, ama bir yandan da esrarı çözmüş olmanın tuhaf ferahlığını duyuyordu. Sırtına yediği ilk çifte darbesi akciğerlerinden kan püskürtmesine yol açtı, ama daha ölmemişti. Elini ağzına götürdü, bardak bardak kan tükürüyordu. Çöpü döken şeytani zeka ondan korkmuş, sırrını keşfetmesinden çekindiği için onu aradan çıkarmaya karar vermişti. Zaten yasak yere çöp dökebilen bir zihniyet için cinayet tereddüt edilecek bir mevzu değildi. Teğmen Dedektif Hüseyin, hasmının korkusunda yatan saygı karşısında gururla gülümsedi. Kendisine verilen değeri boşa çıkarmayacaktı. Ölürken bile görevine sadık kalacaktı. İkinci çifteyi yerken, kanlı parmakları duvara uzandı. Düşmanı işini daha fazla şansa bırakmadı ve üçüncü çifteyi kafasının ortasına indirdi. Teğmen Dedektif'in işi bitmişti. Cansız bedeni çöpler arasında, yasak yere atılmış yeni bir çöp konumunda serilmiş yatıyordu.

Fakat korkunç düşmanı, ondan korkmakta haklı olduğunu çok acı bir şekilde anladı. Son anında Teğmen Dedektif Hüseyin, katilini ve daha da elim olan çöp dökme suçunun failini dünyaya açıklamıştı. Ve söz konusu failin bu açıklamayı silecek elleri yoktu. Her şey bitmişti.

Dibi çöple dolu duvarın üzerinde, kanla "Buraya çöp döken eşektir" yazıyordu.

Erdem Sen Ne Ettin

Batman, batmobiliyle rutin devriyesini yaparken, bir yandan da monitörden haberleri ve interneti takip ediyordu. Erdem'in gmat'ten 700 aldığını yazan entry'yi okuduğunda gözleri yuvalarından uğradı ve batmobil krreeşşşş şeklinde bir gürültüyle doğrudan gotham kreşine girdi. Polisler gelip kapoww ve spock efektleriyle batman'e giriştiklerinde hiç karşı koymadı, çünkü o sırada what have i done diye düşünüyordu, çünkü batman amerikalıydı. Polisler de what have you done you stupid motherfucker dediler çünkü polisler de amerikalıydı. Zavallı erdem sadece gmat'i dağıttım kodum süperim demişti (çünkü erdem türktü), bunun 15 küçücük çocuğun ölümüne, bruce wayne'in hapislerde çürümesine ve suçluların tekrar azıp gotham şehrini batağa sürüklemesine yolaçacağını nerden bilebilirdi?

Redhead Blues

Çok net hatırlıyorum, Paris'te kanlı bir öğledensonraydı. Sokak çeteleri beş aynasızı sıkıştırıp bıçaklamıştı. Ben Montmarre'da ucuz bir otel odasında cintonik içiyordum. Buraya kimden ve neden kaçmak için geldiğimi unutmuştum. Odamın kapısı çalınıp içeriye kızıl saçlı bir hatun girdiğinde başım çatlayacak gibi ağrıyordu. Adını bile söylemeden bana hükümeti nasıl devireceğimizi anlatmaya başladı. Neden bana ihtiyaç duyduklarını. Benden başka kimsenin yakalanmadan başbakanlığa sızamayacağını. Yardım etmezsem dünyayı değiştirmelerinin imkansızlığını. "Kes sesini," dedim, "çok güzelsin." Kalkıp onu dudaklarından öptüm. Revolverimi trençkotumun cebime koydum, odadan çıktım ve dünyayı değiştirdim.

Bundan üç yıl sonra, Saygon'da yapışkan sıcak, sivrisinekler ve umarsızlıkla boğuşurken, birdenbire farkettim: Kızıl saçlı meleğim Milla Jovovich'ti. Bunca yıl nereden tanıyorum diye kendimi yemiştim. Hemen Neşe Erberk mankenlik ajansını aradım ve manken olmak için başvurdum. Vietnam'da uluslarası telefon konuşmaları çok pahalıydı ama buna değerdi. Beni önce miço yaptılar. Yıllarca gemilerde çalıştıktan sonra önce tayfa, sonra kaptan, ondan sonra da manken oldum. Uğursuz bir Ağustos günü Pasifik'te fırtınaya yakalandık. Defile yapma çabalarımızın hiçbiri kâr etmedi. Flok yırtıldı, ana direk ortasından kırıldı ve gemi denizin dibini boyladı.

Issız bir adada 5 yıl geçirip börek pişirmeyi ve origami sanatını öğrendikten sonra yüzmeyi öğrenmiş bir panda yavrusu tarafından kurtarıldım. İspanya'da pandadan karaya çıktım. Orada Victoria's Secret yetkilileriyle görüştüm. Eğer onlar için Milano'yu fethedersem beni de Orleans 2018 Victoria's Secret Defilesi'ne çıkarmayı kabul ettiler. İspanya'da aşırı sol grupları örgütleyip gerilla savaşının inceliklerini öğrettim. İngiliz hükümeti gizliden gizliye bizi destekliyor, silah gönderiyordu. 27 Ağustos 2017'de, 200.000 militanımla Milano'yu kuşattık. Oldukça güç koşullar altında geçen 3 ay boyunca kuşatmayı sürdürdük. Cephanemizin tamamen tükenmesine bir iki hafta kala, Milano kapılarında İtalyan ordusunu yenip şehri fethettik. Kalan 5 miltanım şehri yağmalamak, mallara el koyup kadınların ırzına geçmek için şehre dağıldılar. Arka sokaklarda serseriler tarafından soyulup kös kös geri döndüler. Ama bunların benim için hiçbir önemi yoktu. Yıllardır peşinden koştuğum Milla Jovovich'e ulaşmama çok az kalmıştı.

Yüzümdeki kanı kolonyalı mendille silip Victoria's Secret'a telefon ettim. Beni memnuniyetle 2018 Orleans defilesine dahil ettiler. Ben, Heidi Klum, Tyra Banks ve daha birçok başka manken, Varan'ın Orleans seferi için ayırdığı iki kişilik otobüse doluşup kamp şarkıları söyleyerek yola çıktık. Milla Jovovich henüz yoktu, herhalde o bizim gibi sıkışmak istemediği için başka bir yoldan geliyordu. Milla'yla aynı sahnede defileye çıkmak fikri içimi gıdıklıyordu, öpücüğünün çileğimsi tadı hâlâ aklımdaydı. Onun uğruna, sadece kadın iç çamaşırları yapan Victoria's Secret'ın gösterisinde melek kanatları, simli sütyen ve parlak taşlarla bezeli bir tanga giyecek olmak bile canımı sıkmıyordu.

Orleans'a vardığımızda eskimiş kalbim yerinde duramıyordu. Bu işe yaramaz eski tüfek, gençlik yıllarındaki kadar heyecanlanmıştı. Gösterinin yapılacağı binanın önünde duruyordum ve Milla Jovovich, önümdeki kapının ardındaydı. Hayatımın onlarca yıl sonra tekrar anlam kazanmasına saniyeler kalmıştı. Kapıya doğru adım attım. Kolu yavaşça çevirdim ve açmama ramak kalmışken üzerime atılan 20 kişi beni etkisiz hale getirdi. Fransız polisi beni tanımış ve sınır kapısından beri uygun bir an kollayarak takip etmişti. Başbakanı öldürdükten sonra yaptığım devrim sona ermiş, dünyadaki ilk ve tek anarşizmle yönetilen devlet, bütün zamanların tek gerçekten özgür ülkesi kendini tekrar kapitalist liberal demokrasinin merhametsiz çarklarına teslim etmişti. Ve o ağır çarklar benden intikam almaya kararlıydı. Tutuklandım. Yargılandım ve karşı devrimin zaferlerinden biri olarak tekrar uygulamaya konmuş olan idam cezasına mahkum edildim.

Hapiste cezamı beklerken, Milla Jovovich'in Victoria's Secret gösterilerine çıkmadığını öğrendim. Giselle Bündchen'le karıştırmıştım. Bunun üzerine biraz daha dikkatli düşününce zaten o kızıl saçlı afetin de aslında Milla Jovovich olmadığını farkettim. Yanılmıştım. Hapisten kaçıp buraya, Fiji adalarına geldim. Bu kesintisiz ılık yağmur ikliminde kendimi tembelliğin ve depresyonun içinde sürünmeye bıraktım. Kaldığım sefil otelin aşağısındaki genelevden bir fahişeye tutuldum. Yine de ağzımda bir çilek tadı, bütün gün aklımdan aynı soruyu geçiriyorum: "Yahu o kızıl saçlı kızı nereden hatırlıyorum?"

Tavşanların Sessizliği

Word'de paragraf üzerine paragraf resmi dilli yazılar akıyordu. Yanımdaki hamamböceğine dönüp "Gecenin beşinde kampüste kendi türünden tek uyanık yaratık olarak rapor yazmanın ne demek olduğunu asla bilemeyeceksin," dedim, "Sizinkilerin çoğu uyumuyor." Viskimden bir yudum aldım, kan emmekten şiştiği için tembel tembel uçan sivrisineğe sigaramın dumanını üfledim. Aptallaşan sinek klavyenin üzerine, ş harfine kondu. Sahra'nın yeşillendirilmesi üzerine bir rapor yazmakta olan hamamböceği ters ters bakıp cevap verdi: "Ne yani, tek uyanık ben değilim diye daha mı mutlu olmam gerekiyor? Binlerce hamamböceği ılık ılık rutubetli ortamlarda tavşanlar gibi sevişip fantaziden fantaziye koşarken benim burada rapor yazıyor olmam daha iyi bir şey mi yani?" Sol en ön bacağının sinirli bir hareketiyle gözlüğünü düzeltip daktilosuna döndü ve tuşlara sert sert basarak yazmaya devam etti.

Belki de böcek haklıydı. Kendimden başka herkesin uyuması daha iyiydi. Peki o zaman neden hâlâ iğrenç hissediyordum? Yazdıklarıma göz gezdirdim. Bor oksit'ten nefret ediyordum. Nete bağlandım, winamp'e yavaş, ağdalı bir trip hop taktım. Viskinin kalanını bir yudumda kafaya dikip ruh halimi en iyi şekilde ifade edecek görüntüyü aradım. Hava çok sıcaktı, midem yanıyordu. Sonunda aradığımı buldum ve blogumun link listine koydum. Kızarmış gözlerim tekrar tekrar, ağır çekim hızıyla link'in adını okuyordu: Silence of the Bunnies. Silence of the bunnies. Saaaaaaayyyyylınnnnnnnnnsssssss offfffffff dıııııı bannnnn nnnnnnnniiiiiiiiiizzzzzzz. Toparlanmak için bir porno siteye girip resimlere baktım, bu beni biraz kendime getirdi.

Hamamböceği bir sigara istedi, ama paket boştu. boşş. şşşş. şşşşşşş. Bu ş harfinde bir gariplik vardı, tuşşş şş elime yapışşşıyor gibiydi sanki. Bulanmışşş gözlerimi kısıp dikkatli bakınca harfe iyice yapışşmışşşş olan sivrisinek ölüsünü farkettim. Midem bulanarak klavyeyi temizledim. Bu bor oksitle daha fazla uğraşamayacağım belliydi. Yatağa gitmeden önce hamamböceği dostuma daha çok işi olup olmadığını sordum. Böceğin raporu bitmiyordu. Bunaltıcı sıcağın içinde odama doğru yürürken dostumu düşünüyordum, ona acıyordum. Zaten bu Sahra'yı yeşillendirme işini neden ona, karanlık ve nemli yerlerde sevişmek konusunda uzman ama botanik ve çöl yeşillendirme konularında kesinlikle karacahil bir böceğe verdiklerini hiç anlamıyordum.

Başardık, George, başardık. Kurtulduk.

George ve Taylandlı arkadaşı Tutembe sevinç nidaları atarak kurtuluşlarını kutlarken, bir yandan da Tutembe'nin Taylandlı olmasına rağmen neden bir Zimbabweli adı taşıdığını merak ediyorlardı. Ama bu merakları uzun sürmedi. Tepelerinden geçmekte olan bir uçak, dünyayı ele geçirme planları yapan çok zengin bir kötü adamın yeniden dekore ettiği evindeki havuza piranha balıkları taşıyordu. Kargo kapısının arızası sonucu piranhalarla dolu su tanklarından biri yere düşerek kırıldı ve piranhalar boşluğa saçıldı. 150 adet piranha, 10000 feet yükseklikten George ve Tutembe'nin üzerine doğru düşüyordu. Daha susuz kalıp boğularak ölmeye vakit bulamadan yere çarparak hayatlarını kaybedeceklerini anlayan piranhalar, ölmeden önceki son 3 saniyelerinde mutlu bir son yemek yemek arzusuyla yanıp tutuşuyorlardı. Aşağıdan büyük bir hızla onlara doğru gelmekte olan iki erkeği farkettiklerinde çoğunun gözleri yaşardı ve bu mucize karşısında kaybettikleri inançlarını geri kazandılar. Yere çarpıp bin kanlı parça halinde etrafa saçılmadan önce, son bir şükranla hepsi ağızlarını açıp sulu, leziz birer ısırık aldılar. George ve Tutembe'den geriye, patlamış piranha parçacıkları havuzu içinde yatan, yarısı yenmiş iki iskelet kaldı. Meksika polisi olayı hiç çözemedi.

Buraya Gel Bebek

dedi şehvetle genç adam ve kızı incecik belinden kavrayıp kırmızı dudakları kendi dudaklarına götürdü. Kızı öpüşünde ihtiras vardı, şehvet vardı, özlem vardı, hüzün vardı, annesinin onu hiç sevmeyişi vardı, derslerinin hiç iyi olmayışı, ama arkadaşları arasında hep çok popüler kalışı vardı, öğrendiği küfürler vardı, küçükken geç saatte seyrettiği filmde öpüşen adam ve kadın vardı, kızın dilinden aldığı mayonez tadında lise boyunca yediği BigMacler vardı. Kız onun olurken genç adam da artık bir erkek oluyordu, düşündüğünden çok farklıydı erkek olmak, hemen boşalmamak için aklına getirdiği devre şemalarında; masturbasyondan çok daha farklı, daha organik, daha biyolojik bir his olan kayma işleminde ve kızın ne kadar zevk aldığına dair sürekli aklını kurcalayan binlerce soruda hiç de filmlerdeki gibi olmayan, amatörce birşeyler vardı. Adam olmak çocukluktan çıkmak değildi sanki, yine çocuktun ama başka türlü bir çocuk oluyordun. Kız henüz gelmemişken boşaldığında, kafası karmakarşıktı.

Çöl

Bavula üç paket tarçınlı ciklet attı. Lucky Strikelarla uzun siyah çorapların arasına bir yerlere düştüler. Afrika'ya gidecek uçak 5 saat sonra kalkacaktı. Sahra'yı yeşillendirme görevini neden kabul ettiğini bilmiyordu. Sahra'yı nasıl yeşillendireceğini hiç bilmiyordu. Zaten bu iş için neden onu, usta bir böcekbilimci fakat botanik ve çöl yeşillendirme konularında tam bir cahil olan bir akademisyeni seçtiklerini aklı almıyordu. Elindeki tek fikir, Afrika'nın iklimini istediği gibi değiştirecek bir İklimsel Kıyamet Makinası yapmaktı, hem daha sonra bu aletle ülke liderlerini tehdit edip dünyayı da ele geçirebilirdi. Bavula hiç yanından ayırmadığı kettleını da koydu. Sıcak kuşburnu çayı olmadan düşünemiyordu. Önce bir nemlendiriciyle başlamak lazım, diye düşündü. Sonra işi büyütüp nemi filan geçer, basbayağı yağmur yağdıracak boyuta çıkardı. Hemen bir kutu Nivea Jojoba yağlı E vitaminli nemlendirici krem koydu bavula. Hem elleri ve dudakları o kuru sıcaklarda çatlarsa da işine yarardı bu krem. Bugüne kadar onu hiç hayalkırıklığına uğratmamıştı, elleri hep yumuşacık gezmişti. Tam kilolarca nemlendiriciyi Sahra'nın tamamına nasıl yayacağını düşünürken kapı çaldı. Gelen alt kapı komşusu Madalyon Hanımdı. Bir fincan Türk kahvesi almaya gelmişti. Halının üzerinde seviştiler. Rahatlamıştı. Bu yeşillendirme meşillendirme işini pek dert etmiyordu artık. Sahra'nın da ne hali varsa görsündü. Hem zaten bu işi ne diye ona, böcekbiliminde tam bir otorite ama botanik ve çöl yeşillendirme konularında körcahil sayılabilecek bir akademisyene veriyorlardı ki? Gitmeyecekti işte. Ağzına bir tane tarçınlı ciklet attı, çiğnemeye başladı. Sigarayı da bırakacaktı, görsünlerdi bakalım, oh olsundu. Bir daha çöl lafı filan duymak istemiyordu.

Özür

Ben geveze bir hıyarım.
Ama tadım lezzetlidir,
Henüz yeşil ve körpeyim.
Ve bütün bu hıyarlığıma rağmen
Sizi sevmekteyim.

Kışa Ağıt

Okuldayım ben... Yoğun kar yağışı altındayız.... Görüş mesafesi 20
santime düştü... Alo... Hat kesiliyor...
Çok kötü durumdayız...
...
Burd... yiyec... ... çız... yok... ısınmak için lab......uarları.....
yak...oruz... çok aç.....
...
Salgın ..... stalık.......... 7 kiş.... ybett..k
...lüyo....uz..
Sanırım... yaratıklar.... serb...st ..ldı...
.....
Alo...
......
Etrafımızda dolaşmalarını duyabiliyoruz. Geceleri uluyorlar. Bizim yurttan Enis, Deniz ve Serkan kayıp. Telsizle ulaşamıyoruz. Diğer yurtlardakiler ne yapıyor bilmiyoruz. Kampüste bizim dışımızda sağ kalan var mı bilmiyoruz. Dışarı çıkamıyoruz. Son makarna paketini iki gün önce kalan 7 kişi bitirdik. Yemeksizlik devam ederse nasıl hayatta kalıcaz bilmiyoruz. Birimizi dışarı yemek bulmaya göndermemiz gerekecek. Dönmezse ciddi ciddi çöp çekip birbirim..... mek.... et.....
......myam........ Alo...... Tekrar kesili.....
....
.....hmet gideli .... gün old....
...
...Bugün Selim'i karantina'da öldürmek zorunda kaldık... Yaratıklar yangın merdiveninden çatıya tırmanıp, üçüncü katta açık buldukları bir pencereden içeri girmişler. Murat parçalanarak öldü, Selim ağır yaralıydı. Karantinaya aldık ama öleceği belliyken suyumuzu harcamasına izin veremezdik. Bu saldırıyı savuşturduk ama bir sonrakini atlatmamız imkansız gibi. Selim'i yemeyi tartışıyoruz. Yaratıklardan bulaşan mikrop olasılığını tartışıyo.... Yine gidiyor....Hat....
........
........................
...
...........Kaçış planı yaptık........ ...u son
şans...z.............kamyona ulaşabilirsek.......
......
...........barikat..........
....
.................................................sadece ikimiz
kaldık................yardım ed.............................................
....................ölücez...............................
...........yardım
edin..........................................................

...............

Duvar

Gece ter içinde uyandım. Ev kapkaranlıktı. 5 yaşındaydım ve karanlıktan korkuyordum. Su almaya giderken çıplak ayaklarım taş zeminde sessizce şapırdıyordu. Ev şimdiki evimiz değildi, 3 yaşımdayken oturduğumuz evdi, koridor da 4 yaşımdan hatırladığım koridordu. Salonda karşılaşmaktan korktuğum canavarlar 13 yaşıma kadar kabuslarımda kaçtığım canavarlardı. Mutfağa bir göz attım, su bidonunun gölgesi ses çıkarmadan hırladı, ben de su içmekten vazgeçtim. Usulca salona sokuldum. Artık koridor bittiği için çıplak ayaklarım taş yerine halıya basmaya başlamıştı. Etrafı az çok seçebilmeme rağmen salon, halının rengini göremeyeceğim kadar karanlıktı. Tabii sarı olduğunu biliyordum, ama göremiyordum. Yanından geçerken maun yemek masasına dokundum, soğuktu. L şeklindeki salonun iç kısmını ortaya çıkaracak köşeye yaklaşırken kalp atışlarım hızlandı, ama adım atmaya devam ettim. Hiç ses çıkarmıyordum. Orada birşey vardı, birşeyler, birileri, birşey, kötü birşey, korkuyordum, durdum. Küçük bir adım daha attım, karanlığın ortasında başımı hafifçe uzattım ve biçimsiz, kambur bir sırtın köşesini gördüm. Hemen geri çekildim. Çok korkuyordum. Ama merak içimi kemiriyordu. Hafifçe tekrar uzandım. Kocaman, yamuk yumuk, kambur bir sırta benziyordu, daha ilerisine bakacak cesaretim yoktu, kamburun ucundaki başı göremiyordum. İleri geri, tuhaf, yavaş, hipnotik bir hareketle sallanıyor gibiydi. Kabuslarımda korktuğum canavarlardan hiçbiri, bu tarif edilemez yaratıkla başa çıkamazdı. Hatta muhtemelen, bugüne kadarki en korkunç düşüncelerimin kasvetli mahlukları, salonda kendi hallerinde oturmuş oyun oynarken, bu yaratık çok karanlık, rutubetli, yosunlu, ağır kokularla dolu, yerin altında, derin, kendinden başka kimselerin olmadığı çok uzak ve çok eski bir yerden çıkmış gelmiş, oyuna dalmış olan canavarlarımı yemiş sindirmişti. Şimdi de bu anlamadığım sakin ve yavaş gitgelleriyle, kendi halinde birşeyler yapıyordu, henüz beni farketmemişti. Korku, koyu bir sıvı halinde vücudumu en alttan en tepeye dolaşıp geri iniyordu, kanım yoğunlaşmış, kırmızısı kararmıştı, akışı yavaşlamıştı, bu katılaşan kanın içinde kalbim yerinde duramıyor, çırpınan bir kuş gibi atmaya çalışıyordu. Yine de bu yumuşakça devinen şekilsiz gövdeyi seyretmekten kendimi alamıyordum. Kendi kendine yaptığı şey neyse, onu bitirdiğinde ve benim farkıma vardığında bütün bedenimi bir lokmada yutacağını, ya da sonsuzluktan gelen tek bir delici bakışla bütün bilincimi boşaltıp, beni deliliğin korkunç yalnızlığına bırakacağını biliyordum. Sonunda kanım iyice katılaştı, ve içinden gelen çırpınma çığlıklarına rağmen, kalbim o kararlı kaskatılığın ortasında sakince durdu. Artık korkunun ötesine geçmiştim. Umutsuzluğun zirvesine ulaşmış ve yükselmeye devam etmiştim; duvara kadar gelmiş, üzerinden atlamıştım. Öylesine korkmuştum ki korkacak bir şey kalmamıştı. Yaratıkla yüzyüze gelmek için salonun ortasına doğru kendimden emin bir adım attım. Bir saniye önce bu dünyadan olmayan, çağlar boyu görülmüş ve görülecek kadim varlıkların en korkuncunun durduğu yerde, babaannem namaz kılıyordu. Üzerine beyaz bir başörtüsü giydiği buruş buruş yüzünde, arkadan seçebildiğim kadarıyla huzurlu ve uykulu bir ifade vardı. Canavarlarımı yiyen de, o güne kadar hayalgücümün üretebildiği en karanlık ucubeyi yokedip yerine geçen de bu ufak tefek, bayramlarda elini öpüp harçlık aldığım, bana her işe besmeleyle başlamamı öğütleyip "amentü billahi" duasını öğretmeye çalışan yaşlı kadındı. Beş dakika boyunca hâlâ beni görmemiş olan babaannemi seyrettim. Sonra geri dönüp mutfağa girdim. Işığı yakmadım. Bana yine hırlamaya çalışan su bidonunun gölgesine küçümseyerek baktım, suyumu içtim ve yatağıma geri döndüm. Çok huzurlu bir uykunun sonunda sabah uyandığımda 23 yaşındaydım. Kalktım, kahvaltı ettim ve Termodinamik finaline çalıştım. Final haftasının bitmesine daha 4 gün vardı.

Funk

Haftasonu okulda kaldım. Cumartesi sabahı 5.30'a kadar içtik. Yattım. İki saat sonra yeşil tenli, kahverengi gömlekli ve mavi pantolonlu biri beni uyandırdı. Ayak yerine toynakları vardı. Onunla laboratuara gelirsem bana yeşil bir fötr şapka verebileceğini söyledi. Anlaştık, dedim, yataktan kalkıp giyindim, lenslerimi taktım, dişlerimi fırçaladım. Beklemekten sıkılan satir, ki adı Murat'mış, çabuk olayım diye kulağıma pamuklu çubuk sokup karıştırdı. Ben de onun burnunu öptüm, ödeştik.

Lab'e gelince Murat 1500 derecedeki fırını açtı, içine parmağından çıkardığı yüksüğü attı. 15 dakika sonra fırın Çınnnladı ve içinden akkor bir yüksük çıktı. Tüh ya, dedi Murat, bunun pişince şapka olması gerekiyordu. Ne yapalım, söz vermişti bir kere, kendi silindir şapkasını yeşile boyayıp bana verdi.

Şapkamı taktım, Murat'a teşekkür ettim, aya doğru uçtum ve iyonosferin oralardan sağa kırıp mars'a yağmur olarak yağdım. Murat da odama gidip yatağıma yattı.